motivatie! ofzo...

Soms heb je van die dagen dat je gewoon iets af moet maken.
Soms heb je van die dagen dat het gewoon niet wil.
Soms heb je dagen dat dit allebei geldt. Oeps!

Ik heb de hele dag tegen een opdracht aangehikt en niets uit mijn vingers gekregen.
Vanavond heb ik voortgang gemaakt. Hoe? Door mezelf een beloning in het vooruitzicht te stellen.

Motivatiemethoden werken bij mij heel zelden en heel erg afhankelijk van de situatie. Beloningen helpen zelden. Of zo dacht ik. Nu heb ik tegen mezelf gezegd dat ik voor elk half uur dat ik werk, ik 2 euro voor mezelf aan random dingen mag uitgeven. Nou, dat werkte.
Kan ik dit herhalen? Helaas niet, want dan wordt ik arm. Nou ja, voor vandaag heeft het gewerkt, ik heb zo ff 6euro 'verdiend'. En nu ben ik moe.

120 woorden

Een verhaal in 120 woorden. Dat moet kunnen toch?
Er is een website gebaseerd op dat idee en ik probeer vanaf vandaag actief te worden op die site. Het lijkt me namelijk een erg leuk concept.
Elke week is er blijkbaar een thema, waar je aan mee kunt doen als je wilt. Ik ben reuze benieuwd.

Ik heb vandaag ook al meteen een eerste stukje geplaats, met het thema 'hoop'. Dan blijkt dat het nog best lastig is, gezien ik bij mijn eerste poging net een woord over de 120 heenging... Lastig.
Maar het leert je wel kritisch kijken. Heb ik echt al die woorden nodig? Toen ik eenmaal een woord weghaalde bleek dat ik dat woord zelfs liever kwijt was. Zo leer je nog eens wat.
Ik heb het stukje opgestuurd, en wat later stond het online.

Ben benieuwd wat mensen ervan vinden. Ik heb al twee 'hartjes'. :)

Storytelling in games

Waarom speel ik zo graag videogames?
De vraag heeft me eigenlijk nooit heel veel bezig gehouden, maar het antwoord was relevant genoeg om het over te hebben.
Het begon me op te vallen dat ik bepaalde games wel speelde en soortgelijke games dan weer minder vaak. Toen ik er beter over ging nadenken realiseerde ik me iets. Het was zo overduidelijk dat ik mezelf voor mijn hoofd wilde slaan omdat ik er nog niet eerder aan gedacht had.

Ik houd van games met een duidelijk verhaal, een goede sfeer, een goed uitgebouwde wereld, etc.
Ik heb bioshock twee keer uitgespeeld omdat ik het verhaal heel meeslepend vond. Het spel met mijn meeste speeluren, Skyrim (594uur O.O), zit vol met allerlei ontdekkingen. Dat zijn de games die me bezighouden.

Ik ben eens gaan nadenken over games als medium om een verhaal te vertellen. Er zijn zoveel mogelijkheden:
- Je kunt je hele wereld laten zien, in plaats van alleen het stukje wat je plot nodig heeft. De speler bedenkt zelf wel hoe veel hij/zij wil ontdekken.
- De speler kan het karakter sturen. Heb je meerdere ideeën voor je karakter in gedachten? Geen probleem, laat de speler beslissen.
- Het geeft je de kans om de wereld te laten zien, net als in een film, maar dan met alle details zoals hoekjes.

Noem maar op.

Persoonlijk houd ik het nog maar even bij schrijven.

Sneeuw!

Vloek of Zegen?
Als er sneeuw valt weet ik nooit goed wat het nou is. Ik vind sneeuw helemaal geweldig, ik vind het een prachtig gezicht. Maar het is ook een logistieke ramp...
Ik moet vaak met de trein, maar anders is het op de fiets ook geen pretje.
Ik denk dat ik moet concluderen dat sneeuw voornamelijk een zegen is als je je kunt permitteren om met een deken, warme chocomelk en een boek (oid) in de vensterbank te gaan zitten. Net als regen eigenlijk.

Ik moest er doorheen en ik moet dan toegeven dat ik het eigenlijk liever niet had gewild. Morgen, morgen mag het weer gaan sneeuwen. Ik moest vandaag met de trein, en alhoewel mijn route goed ging (en dat was eigenlijk wel een wonder) hangt steeds het naderende onheil boven je hoofd. Of dwarrelt het juist naar beneden - ik weet het niet meer zo goed.
Vanuit de trein zag ik prachtige landschappen en het station van Arnhem was wel spectaculair (zie foto). In Leiden aangekomen vond ik daar alleen maar een soort drap. Dat valt dan wel weer tegen.

Hoe dan ook, ik ben weer terug achter mijn eigen bureau, dus ik verwacht mijn blogschema weer netjes op te pakken. Datzelfde voor mijn schrijven, waarvan ook de bedoeling is dat het een net schema gaat aannemen.
Vannacht kruip ik weer in mijn eigen bed, waar ik voor de zekerheid het winterdek maar opgegooid heb.

voornemens voor 2015

Het einde van 2014 begint te naderen, wat een prima moment is om eens na te denken over mijn voornemens voor 2015.
Ik ben eigenlijk nooit een fan geweest van goede voornemens tegen het eind van het jaar. Als je echt iets aan jezelf wil veranderen, waarom wachten tot het nieuwe jaar? Waarom zou je het niet gewoon nu doen? Maar ik ben daarvan teruggekomen. Het is ook helemaal niet erg om een mening te veranderen.
Een tijdje terug had ik een blogpost geschreven waarin ik toevallig het verschil uitlegde tussen de woorden 'ooit' en 'nooit'. In mijn geval is er eigenlijk geen verschil tussen deze twee woorden. In dat geval zou het mooi zijn om een moment te hebben waarin je zegt: 'Nu ga ik dingen anders doen.' Voor studiegerelateerde dingen is dat het begin van een semester, september of februari dus. Maar voor mijn schrijfwerk was er nooit een vast moment om zo'n omslag te maken.

Ik zit al enkele tijd met het idee om dingen anders te gaan doen. Sommige van die ideeën komen al zoetjesaan uit, zoals het voornemen om elke dag te bloggen. (Ok, de kerstvakantie heeft dat voornemen weer een klein beetje stuk gemaakt, maar dat is van tijdelijke aard.)
Mijn idee om elke dag te schrijven, hopelijk een halfuurtje, wil wat minder lukken. En zo zijn er nog een hele riks dingen die ik wil veranderen.
Tijd om dingen anders te doen!

Mijn voornemens voor 2015 (en verder) zijn tweeledig. Ik wil mijn gedrag ten opzichte van lezen en ten opzichte van schrijven veranderen.
Lezen:

• Ik wil elke dag lezen. En met lezen bedoel ik minstens een halfuurtje lezen .
  Een halfuurtje is redelijk arbitrair, dat geef ik toe. Het is echter een realistische tijd vind ik. Niet te lang voor als ik het druk heb, maar wel een geschikte tijd om echt verder te komen in een boek.
• Ik wil meer Nederlandstalige boeken lezen. Het wordt tijd dat ik me wat meer op mijn eigen taalgebied focus.

 Schrijven:

• Ik wil elke dag schrijven. Ik zet dit ook op een halfuur. Ik weet dat ik in een halfuur gemiddeld zo'n 500 woorden kan typen, dus dat maakt mooie vooruitgang. Als ik vastzit wordt het helaas wat minder, maar dan ben ik wel bezig geweest.
• Ik wil mijn eigen deadlines halen zodat ik projecten daadwerkelijk afmaak.

Dus, 2 doelen per onderdeel, 4 doelen in totaal. Het klinkt niet veel, maar ik denk dat het al een mooi begin is. Ik moet wel realistisch blijven.
En het is nooit te laat om een voornemen te beginnen. Het is mooi om 1 januari als beginpunt te nemen, maar als me nou halverwege januari iets te binnen schiet wat ik ook wil verbeteren, dan is februari gewoon mijn nieuwe beginpunt.

Over mij,

Op zoek naar een mooi topic om over te bloggen vandaag, om mijn niet-blog-streak eens te doorbreken, kwam ik toevallig voorbij het volgende artikel op Schrijven Online, door Thérèse Major.
De titel van het artikel is:

Wie ben jij als schrijver? De ultieme check in 100 vragen

Ik vindt het een beetje jammer dat er maar 9 vragen zijn en ik de overige 91 niet kan vinden. Maar de 9 vragen die er staan genoemd vindt ik erg nuttig om over mijzelf te beantwoorden.
(Oh, ik lees net dat als ik bij elke vraag de subvragen beantwoord dat het er wel 100 zijn. Dat komt de volgende keer wel.)

1. Waarom was je ook alweer gaan schrijven?Goh, ik zou het echt niet weten. Zolang als ik me kan herinneren ben ik al aan het fantaseren geweest over een ander leven wat ik zou kunnen leven. Toen ik meer ging lezen en films keek dan begon ik karakters onderling te combineren. In mijn hoofd had ik al hele fanfictions uitgewerkt. Vreemd genoeg ben ik nooit dol geweest op fanfiction. Geen oordeel, gewoon niet mij ding.
Later ging ik schrijven over nieuwe karakters, eigen karakters en werelden. (Dit doet me eraan denken dat ik een keer mijn 'archieven' door moet...)
Maar nu heb ik nog steeds die vraag niet beantwoord. Waarom ik was gaan schrijven...
Ik denk dat dat was om mijn fantasie te delen aan de wereld. Misschien wilde ik het voor mezelf opschrijven opdat ik het nooit zou vergeten. Ik weet het echt niet meer.
Waarom ik nu schrijf? Omdat ik mijn fantasie wil delen met de wereld. Omdat het me mega gaaf lijkt om anderen hetzelfde te laten meemaken als ikzelf.

2. Wat schrijf je het liefst?
Fantasy. Ik lees graag over andere werelden. Ik begeef mezelf vaak graag buiten de realiteit. Waarom zou ik er dan niet over schrijven?
Meer specifiek schrijf ik graag over mysteries en over interessante karakters. Ik vindt het leuk om mijn lezers voor de gek te houden tot het laatste moment. (Toegegeven, het lukt niet altijd...)

3. Voor wie of wat schrijf je?
Nog zo'n goede vraag... Ik denk dat ik voor mezelf schrijf. Ja, ik zou het geweldig vinden als mensen mijn werk leuk en goed vinden. Ik zou het geweldig vinden als mijn werk verkoopt.
Ja, ik denk dat ik ook voor anderen schrijf. Maar in eerste instantie voor mezelf. Als ik wil dat mensen mijn werk leuk vinden, dan bedoel ik dat ik wil dat ze mijn werk, mijn dingen, leuk vinden.

4. Het geluk dat schrijven heet
Ojee... Hier ga ik jullie een opmerking schuldig over blijven. Ik heb nog niet het idee dat ik dit lang en intensief genoeg doe om daarover te praten.


5. Je schrijversverdriet
Hier ga ik ook nog even over zwijgen.


6. Je innerlijke noodzaak: welk ei leg jij?Een ei? Wat ik kwijt wil? Umm...

8. Wie ben je als schrijver?
Misschien is het jullie opgevallen, maar ik houdt een blog bij. Ik houdt ook nog een twitter en een FB bij, maar ik doe niet zo gek veel om mezelf als schrijver op de wereld te zetten.
Dat komt wel als ik iets ga uitgeven.

9. Hoe communiceer je je schrijversidentiteit?
Hier kan ik ook nog niet zoveel over zeggen.

Het valt eigenlijk nog best tegen hoe goed ik zoiets kan invullen. Ik neem me voor om dit in de toekomst nog eens te gaan doen. Dan kan ik er nog wat over nadenken.
Misschien dat ik dan sowieso ook meer te zeggen heb dan.

Een vaste werkplek

Meestal zit ik in Leiden. Ik heb daar mijn eigen appartement met een mooi bureau en mijn eigen computer, die ik meestal 'het bakbeest' noem. Daar breng ik een groot deel van mijn tijd door.
Studie of schrijfwerk, of natuurlijk een andere vorm van vrijetijdsbesteding.
In mijn gebruikelijke stekkie werk ik het best.

Daarbuiten is mijn productiviteit minder. Op dit moment is mijn productieviteit tot een minimum gedaald. Ik ben dan ook niet op mijn vaste stekkie. Ik zit op dit moment op de bank in mijn moederlijk huis, onderuit gezakt, met Kleintje op schoot. (Ter herinnering, Kleintje is mijn laptop.)

Ik werk het beste in een ritme. Ik wordt wakker, eet ontbijt, ga om negen uur aan het werk.
Hierzo wordt ik laat wakker. Voordat we klaar zijn met ontbijten is het meestal al 11 uur. Voordat ik aan het werk ga... Ok, ik ga eigenlijk gewoon niet aan het werk.

Het resultaat: Gisteren heb ik niet geblogd. Vandaag kom ik ook niet meer aan schrijven toe. (Ook niet mer later, ik heb een verjaardag.)
Morgen ga ik proberen een inhaalslag te maken, maar kan geen garanties doen.
Ach, het is kerstvakantie. Tijd voor wat rust.

Leren Vliegen, een steampunk fantasy

Nu mijn nano-project in de ijskast staat ben ik weer verder gegaan aan een eerder project, Leren Vliegen. Dit is ook het project waarvan ik de eerste helft opnieuw heb doorgelezen.
Ik vond het weleens tijd om daar wat meer over te vertellen.

Het idee kwam eigenlijk toen ik probeerde te slapen. Eén van de weinig bruikbare ideeën die ik in bed heb gekregen. (Echt, je wilt niet weten wat voor onzin er uit mijn hoofd komt als ik half slaap.)
Ik heb eigenlijk geen idee wat er daarna mee is gebeurd, maar eenmaal in november 2012 ben ik het gaan schrijven. Ik moet toegeven dat ik niet eens meer weet hoeveel van het plot ik op 1 november had. Plotten was niet mijn sterkste kant in dat lange verleden. Het zou best wel eens kunnen dat ik alleen de 'grote plottwist' in mijn hoofd had.
November ging voorbij en ik had netjes de 50K gehaald, zoals ik dat tracht te doen in novembers. En toen verwaterde het. Discipline was ook niet mijn sterkste kant in 2012. *Kuch*
Oh, ik heb geprobeerd om het weer op te starten tijdens 'camp nano', begin '13. Maar het ging helemaal nergens heen. Dus ik raakte gedemotiveerd en ik ben gestopt. Het project verdween op de 'laat-ik-dat-ooit-eens-doen' stapel.
Het zou een trilogie worden en ik had al scenes en ideeën voor de latere boeken. Flarden. En niets voor het eerste boek verder. Ooit.

Ooit is een gevaarlijk wordt en betekend in mijn geval meestal 'nooit'. Ach, het scheelt maar een letter. Ook 'Leren Vliegen' verdween zo naar de achtergrond. Naar de krochten van mijn schrijfwerk, mijn ideeën.
Toen, op een avond begin 2014, was ik aan het bedenken hoe het was om daadwerkelijk iets af te maken, iets te kunnen (laten) uitgeven. Natuurlijk is dat altijd mijn doel geweest, maar ik had er nooit écht over na gedacht. Het was opeens... reëel. Maar dan had ik wel wat nodig om uit te geven natuurlijk.
Het was ondertussen half 12 en een verder bewijs dat ik soms toch best wel in staat ben om op dat soort tijden goeie ideeën op te brengen. Mijn gedachten gingen naar dat project van ruim een jaar terug. Leren Vliegen. Het project dat ondertussen op stapel 'ooit' lag. Maar dat was eigenlijk niet geschikt voor het doel. Ik wilde, om het tastbaarder te maken, zo snel mogelijk iets uit (laten) geven. En ik kon het niet maken om het begin van een trilogie uit te geven als ik niet zeker wist dat ik tijd zou hebben voor de rest. (Oh de wondere wereld van het onderwijs.) Als ik boek 1 zou schrijven dan zouden mijn potentiele uitgever (en lezers) uiteraard verwachten dat deel 2 en 3 snel zouden volgen. Een belofte die ik niet kon maken. Niet aanmezelf en zeker niet aan hen. Dus dat was een probleem.
Eigenlijk waren al mijn ideeën series, dus dat maakte het niet makkelijker.
Toen kwam dat briljante idee, die van het type dat ik er niet vaak heb en al helemaal niet om half 12 des avonds. Waarom zou ik er een trilogie van maken? Omdat ik die drie boeken al zo goed in mijn hoofd had? Omdat ik zelfs al een idee had waar die drie boeken over zouden moeten gaan? Deze twee dingen waren verre van waar, dus dat zou me niet tegen moeten houden. Het was echter wel erg radicaal om een trilogie het raam uit te gooien en er een enkel boek voor terug te krijgen.
Maar het werkte. Er één boek van maken was opeens heel logisch. Het was opeens belachelijk dat ik ooit had gedacht dat dit idee een trilogie zou kunnen worden. Te gek voor woorden.

Dus ik ben gaan plotten en gaan typen en aan het eind van de zomervakantie van 2014 had ik 30K woorden op file. Niet zoveel als ik had gewild, maar een mooi begin. Toen is het weer de ijskast ingegaan, maar dit keer bewust. Het ging de ijskast in omdat ik voor fantastels moest werken en moest plotten voor november. Het kwam niet op de enge stapel 'ooit'  terecht. En ja, nu ik nano achter de rug heb is het me gelukt om het weer op te pakken. (Al zal ik wat disciplinaire spreekwoordelijke schoppen onder mijn achterwerk moeten krijgen.)

Maar genoeg geleuterd over hoe dit project tot stand is gekomen! Waar gaat dit nou eigenlijk over?
Dat vindt ik een lastige vraag om te beantwoorden. Ten eerste omdat dat een lastige vraag is om over welk boek dan ook te beantwoorden, zeker je eigen. Ik ben ook wat huiverig om mijn plot het grote internet op te slingeren.
Er is altijd kans dat er iemand mee aan de haal gaat en dat zou ik zonde vinden. Ik weet dat hij/zij het niet zo zou doen als ik en dat ik nog steeds mijn eigen verhaal zou schrijven, maar het voelt wel naar. Hoeveel mensen zouden dat nou doen? Ik heb geen idee, maar dit is het internet... er is er altijd wel ééntje. (En ja, ik vindt mijn idee geniaal genoeg. :) )
Dus ik zal het sumier en vaag houden. Als ik verder kom in het proces zal ik vast wat meer loslaten.

Mijn boek speelt zich af in een fantasysetting, denk middeleeuwse fantasy. Maar de wereld zit in een overgang naar een meer steampunk achtige setting. De stoommachines zijn in opkomst en niet iedereen is even blij met hun komst.

De hoofdpersoon is een meisje met bijzondere krachten die wordt ontvoerdt. Ze wil graag weer naar huis. Ze wordt daarbij geholpen en tegen gewerkt door veschillende andere mensen.

Ik mik op dit moment een beetje op een wat jongere doelgroep, al niet te jong, zeg onderbouw middelbaar. Ik ga echter niet focussen op romantiek, maar wil gewoon een mooi avontuur vertellen.

Redigeerkriebels

Misschien herinner je je het nog wel, maar ik heb ooit eens een blogpost geschreven over hoeveel ik niet van herschrijven houdt.
Dan neemt niet weg dat ik de kriebels kreeg.

Zoals ik gisteren al zei, ik was de eerste helft van een verhaal aan het doorlezen zodat ik nu weer verder kan. En dat was... tenenkrommend?
Ten eerste kom ik spelfouten tegen. Zo. Veel. Spelfouten. *brr*
En ik kom allerlei dingen tegen die anders moeten. Deze scene moet meer spanning, deze scene is te kort... etc. Ik heb er notities van gemaakt, maar ik mag nog niet gaan switchen. Eerst afmaken, daarna editen. Ik zal de kriebels nog even tegen moeten houden.
Maar ik kan natuurlijk wel deze opmerkingen in mijn achterhoofd houden als ik verder ga.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd of ik het zou kunnen zien, waar ik een pauze heb gehouden. Het is jammer dat ik het weet natuurlijk. Maar zou ik het verschil kunnen merken tussen vorige zomervakantie en nu? Een goeie vraag...

Verandering

Gisteren heb ik een blog geschreven over hoe ik de neiging had om héél véél dialoog in mijn verhalen te stoppen. Daar wil ik het nog een keer over hebben.

Ik ben namelijk een eerder project aan het nalezen geweest. Ik ga weer verder met waar ik gestopt was, dus ik wilde wel weer even weten hoe het zat.
Ten eerste is dat echt... zenuwslopend, maar daar wil ik het vandaag niet over hebben. (Morgen misschien.)
Nee, weet je wat echt opmerkelijk was? Een gebrek aan dialoog. Er zitten hele stukken in waarin mijn hoofdpersoon overdenkt wat ze aan het doen is. Dat is best interessant, aangezien ik gisteren nog had gezegd dat ik er teveel van had.
Zit er te weinig dialoog in dit project? (Leren Vliegen) Eerlijk gezegd zou ik het niet weten, het was voornamelijk het contrast wat me opviel.
Hoe Leren Vliegen eruit gaat zien is een zorg voor later. Ik moet het eerst nog eens afschrijven.

Maar het brengt me aan het denken. Misschien dat mijn zwakke punten in elk verhaal anders liggen. Of ik verander. Ik ga vooruit in mijn schrijverskunnen, al ga ik soms een beetje de verkeerde kant op?

teveel dialoog?

Zo tijdens Nanowrimo kom je achter je sterke en zwakke punten. Nu ik mijn verhaal in de ijskast heb gezet voor de komende tijd leek het me eens een geschikt moment om het te hebben over de mankementen ervan. Eén van de dingen die ik tijdens het herschrijven zal moeten oplossen.

Ik merk dat ik heel goed ben in dialogen schrijven. En dan bedoel ik niet persé dat ik goed ben in goede dialogen schrijven, maar voornamelijk dat ik goed ben in veel dialoog schrijven.
Beschrijving is één van de dingen waar ik minder goed in ben. Dat ligt heel erg aan de manier waarop ik de wereld zie en onthoud. Ik zou niet eens kunnen beschrijven hoe mijn kamer eruit ziet... (Misschien moet ik dat eens doen als oefening...)

Hoe dan ook, mijn verhaal bestaat denk ik voor 50% uit dialoog en dat is iets waar ik toch eens hard aan moet werken.

In de ijskast

Gisteren heb ik de ruwe versie van 'Fragmenten 1: het bos' eindelijk afgetypt. Nu heb ik nog wat opmerkingen bekeken en wat karakterbeschrijvingen getypt. Het verhaal gaat nu voor onbepaalde tijd de ijskast in.
Ik moet het verhaal hoe dan ook laten rusten. Maar daarnaast is er een belangrijke reden dat ik nog niet kan herschrijven.

Zoals je misschien aan het nummer kunt zien, het wordt het eerste deel in een serie. Het heeft een afgerond plot, maar ook een rode draad die absoluut niet afgerond wordt. Ik weet wel ongeveer waar die rode draad heengaat, maar de details weet ik nog niet. Voordat ik dat goed weet kan ik niet gaan herschrijven want dan zullen er inconsistenties in blijven zitten. Dus dat laat ik maar even wachten.

Gelukkig heb ik genoeg andere verhalen om aan te werken. Zie daarvoor mijn projecten-pagina. Ik heb eigenlijk wel zin om me weer met andere projecten bezig te houden.

af!

Kwart over twee. Over een kwartier moet ik weg richting Utrecht.
Maar ik heb het af! Ik ben blij!

Toegegeven, de laatste beetjes zijn wat rafelig, wat... snel. Maar het staat er. Dat komt wel weer goed bij het herschrijven/redigeren. Ik heb dan sowieso een hoop werk te doen. Maar dat komt later, het is nu tijd voor iets nieuws!
Of eigenlijk iets ouds wat nieuw moet worden.

schrijfoefening: gevoel

Ik houd van de regen. Het heeft iets... Ik zou 'verfrissend' willen zeggen, maar dat spreekt voor zich.

Vandaag had ik weer een bui dat ik me nergens op kon focussen. Ik was het rond half 5 zo zat dat ik mijn fiets heb gepakt en gewoon een stukje ben gaan fietsen, ondanks de regen, ondanks het feit dat het eigenlijk al donker was. Ik weet niet waarom, maar het beviel me prima.
Het is je misschien niet ontgaan, maar er is nogal wat water gevallen vandaag. Dat was toen wel redelijk over, maar het bleef nogal vochtig. Ik vond het niet erg.

En ik kan niet zeggen waarom. Ik kan niet beschrijven hoe het voelde. Ik zou het willen, want als ik kan beschrijven wat ik voelde, dan kan ik beschrijven hoe mijn karakters zich voelen.

Dus hierbij mijn voornemen en direct een schrijfoefening. Ik moet letten op wat ik voel en waarom. Ik moet beschrijven hoe ik me voel zonder het gevoel daadwerkelijk uit te drukken. Makkelijker gezegd dan gedaan, want voor vandaag lukte het me niet meer.

'Don't quit your day job'

Het is een uitspraak die ik weleens ben tegengekomen in de wijde wereld van het internet. En misschien zelfs wel daarbuiten, maar daar kom ik eerlijk gezegd wat weinig.
'Don't quit your dayjob.'
De uitspraak wil eigenlijk zeggen dat je je baan nodig blijft hebben als schrijver. Hieronder leg ik uit waarom ík het met de uitspraak eens ben wat betreft mezelf.

Sowieso zul je aan het begin van je schrijfcarrière geen cent verdienen. Zelfs al ben je bezig met de ultieme bestseller die de hele wereld overgaat én een filmcontract of twee oplevert, dan nog zul je dat boek eerst moeten schrijven en terwijl je dat doet krijg je nog geen cent.
(Ok, er zijn misschien een paar enkele gevallen waarin een uitgever het al zo'n goed idee vind dat je betaald krijgt, maar laten we daar voor het gemak maar niet vanuit gaan.)
In die periode dat je schrijft zul je echter wel moeten blijven eten, je zult je computer en je notitieboekjes moeten betalen. Je zult gasrekeningen en waterrekeningen en elektriciteitsrekeningen en andersoortige rekeningen krijgen. En daar moet je wel het geld voor hebben. En daar heb je die 'day job' voor nodig. Je zult dan echter niet een volledige werkdag aan je schrijven kunnen besteden en dus langer over je boek doen.
Er is in Nederland natuurlijk een sociaal vangnet voor als je geen baan hebt, maar dat gaat gepaard met een sollicitatieplicht en een re-integratie enzovoorts, en ik weet niet of de bijbehorende stress je veel gaat helpen. Maar van mij mag je dat ook proberen, ik zou niet durven te beweren dat mijn manier de beste is. Iedereens leven is anders, en dat is maar goed ook.

We gaan verder in de tijd. Je droom is in ieder geval gedeeltelijk uitgekomen. Je hebt je boek geschreven, geredigeerd, nog een keer gelezen, nog een keer geredigeerd. Je hebt het laten proeflezen, je hebt het nog een keer geredigeerd. Hoe dan ook, je hebt het boek af! Je hebt een uitgever gevonden, of je bent voor de POD optie gegaan óf je hebt het helemaal zelf uitgegeven. Je boek wordt verkocht. Je eerste royalties komen binnen. Maar helaas zul je moeten constateren dat je er niet van kunt leven. Dat is prima, je bent pas debutant. Je bent nog niet bekend, maar dat komt nog wel. Maar tot die tijd zul je die 'day job' toch nog nodig hebben om te kunnen eten enzo.
En hier moet ik eerlijk zijn. Het kán dat dit blijft. Misschien is je doelgroep te klein, misschien is je boek toch niet het beste wat er op de markt is, misschien bereik je je doelgroep niet... Het kan, dat is de harde werkelijkheid.
(Gelukkig ben je met je tweede boek bezig en dat wordt sowieso beter!)

Het kan ook heel goed gaan. Je wordt bekend, je wordt beroemd! Je kunt leven van het bedrag wat je royalties opleveren. Time to quit the day job! Wat mij betreft nog steeds niet. Schrijven is een vrij eenzaam beroep, met uren achter je bureau, nog meer uren achter je raam terwijl je naar buiten staart. Ik ken mezelf... dan komt er waarschijnlijk ook niets nuttigs meer uit mijn vingers. Ik denk dat ik voornamelijk een baan zou hebben voor die reden. Om in een ritme te blijven, om iets te doen te hebben tussen het schrijven door. Om inspiratie uit te halen.
Maar dat ben ik, dat is mijn keuze.

motivatie en voornemens

Zaterdag is de TGIO-party, de Thank God It's Over party. Dit slaat op Nanowrimo, waarvan we allemaal blij zijn dat dat tempo niet meer hoeft.
Toch?

Ik heb dat verhaal nog steeds niet af, en ik had me nog zo hard voorgenomen om dat zo snel mogelijk te doen. De motivatie is er een beetje vanaf nu ik de 50K deadline niet meer boven mijn hoofd heb hangen. Dat was natuurlijk een harde deadline, daar kon ik niet onderuit. Als ik de 50k niet zou hebben gehad op 30november dan zou ik mijn verhaal niet hebben kunnen valideren en had ik niet kunnen winnen.
En nu? Ik moet nog wat schrijven en zoveel is het niet echt meer. Ik heb een nieuwe deadline van 15december waar ik mijn ruwe versie af wil hebben én een aantal opmerkingen wil verwerken. (De meest duidelijke, de opmerkingen in de trant van: 'dit woord is stom'). Maar dat is geen harde deadline. Wat maakt het uit dat ik dat niet haal? Het kan de 16e vast ook nog af, verder heb ik nog de tijd, want zoveel werk is het niet.

Je raadt misschien al, dat schiet niet op. Op deze manier ga ik het niet afkrijgen. Dus ik heb extra motivatie nodig.
Het helpt vast al een beetje als ik tegen mezelf zeg dat ik de deadline moet halen, want waarom zou ik anders een deadline hebben gemaakt? Als ik deze deadline niet haal, dan ga ik de rest ook niet halen, dan krijg ik nooit meer wat af. - Ik geef toe, dat is wat dramatisch. Maar in essentie werkt dit voor mij wel zo. Ik blijf dingen uitstellen. En dit keer gaat dat anders! Dat is waarom ik die deadline zo graag wil halen!

Maar er is nog iets. Die bijeenkomst van zaterdag. Het zou zo mooi zijn als ik daar kon zeggen dat ik het verhaal ook af had. Zou me dat lukken? Voordat ik weg moet op zaterdag het verhaal af hebben? Een redelijke deadline, los van mijn studie.
Want mijn studie eist helaas een hoop van mijn tijd en vooral energie. Desalniettemin heb ik de avonden over en ben ik op dit moment vastbesloten om die tijd nuttig te besteden!

het nut van een dagboek

Ik houd sinds juli een dagboek bij. Ik heb dat wel eens eerder gedaan, maar hield het jammer genoeg nooit zo vol. Ik heb het halverwege dit jaar toch maar weer eens geprobeerd, en het bevalt me prima.

Waarom zou je een dagboek bijhouden? Dit heeft verschillende nutten.
1. Het meest duidelijke doel is dat je achteraf kunt nalezen wat je hebt gedaan.
Wil je na een jaar nog weten wanneer je iets hebt gedaan? Je kunt het nalezen. Ben je benieuwd naar wat je hebt gedaan op een gegeven dag, je kunt het nalezen.
Ben je over 20 jaar beroemd en wil je een autobiografie schrijven? Dan heb je gelukkig al je onderzoek in de kast staan.
2. Een veel belangrijker punt voor mij is dat het me in staat stelt om mijn hart te luchten. Een dagboek stelt me in staat om alles te zeggen wat ik wil, zonder me zorgen te maken over de ander. Want een dagboek heeft geen gevoel. Ik kan alles erin schrijven en dan ben ik het in ieder geval kwijt. Het stelt me andersom ook in staat om mijn blijdschap te delen als er even niemand in de buurt is om het aan kwijt te kunnen.
3. Dit is een onderdeel wat ik niet vaak gebruik, maar wel iets wat ik me steeds voorneem. Je kunt er een situatie mee omschrijven. Zit je in de trein niets te doen? Schrijf op wat je ziet. Welk landschap schiet je voorbij? Wat voor mensen zitten in de coupé? Hoe voel je je? Wat hoor je? Wat ruik je? Enzovoorts. Dit is goede oefening om een (soortgelijke) situatie bij je karakters te beschrijven.

Die van mij is nu na een halfjaar alweer bijna vol... tijd voor een nieuwe.

Hoeveel kost een boek?

Een tijd geleden heb ik op mijn Facebook een link geplaatst naar een filmpje van de KRO rekenkamer, over hoeveel een boek nou eigenlijk kost.
Een vriend van me merkte terecht op dat er nog een hele hoop onbeantwoord blijft, maar desalniettemin vond ik het een leerzaam en interessant filmpje. Ik had me nooit écht gerealiseerd wat er allemaal moet gebeuren voordat een boek in een winkel licht.
Dat het geredigeerd en gespelcheckt moet dat snap ik. Dat iemand een cover moet maken was voor mij al iets meer een verassing. (Wat dacht ik dan? Nou dat zo'n ding uit de lucht kwam vallen natuurlijk.) Eigenlijk had ik er gewoon nog niet over nagedacht. Dus in dat opzicht was het een interessant filmpje.

Nu lees ik het artikel wat er bij hoort, of althans ook op de site van de rekenkamer staat. En ik val stijl achterover. Ojee...
Goed, ik vrees dat ik het niet meer over schrijven ga hebben in deze blogpost, want mijn tweede natuur als wiskundige komt boven. Dat is de kant van me die erg boos wordt als iemand verkeerd met getallen omgaat. En voor de rekenkamer vind ik dat toch wel erg triest.
Wat hebben ze gedaan?

Bekijk het volgende tabelletje wat in het artikel staat:

De bron van dit plaatje is 'http://statischecontent.nl', een site waar ik niet bij kan. (403-forbidden)
Of dat betekend dat deze bron niet van de rekenkamer komt weet ik niet, maar het maakt ook niet veel uit. Ze hebben het duidelijk ook niet nagerekend of zelfs maar aandachtig bekeken.

Ik wil het eens hebben over BTW. Wat is BTW?
Dat is de zogenaamde Belasting Toegevoegde Waarde. Als je een product koopt moet je een percentage daarbovenop aan de staat betalen. Dat percentage is 6% of 21% afhankelijk van wat voor product het is.
Als je een papieren boek koopt, btw-tarief is 6%, dan betaal je dus 100% voor het boek en daarbovenop nog eens 6% aan de staat. Je betaalt dus 106% in totaal.
Kijk nu eens naar het tabelletje van het fysieke boek. Als je alle bedragen netjes bij elkaar optelt (inclusief de btw) dan kom je inderdaad netjes op een tientje uit. Maar dat tientje is 106%, niet 100%. Je betaalt aan btw dus: (10/106)*6=0,56 ofwel 56 cent. Er mist dus 4 cent in het tabelletje.
Dat, of die 10 euro is exclusief btw, in welk geval je dus 10.60 voor je boek betaalt en er 60cent mist uit de berekening.
Ga ik echt zitten mierenneuken op centen? Ja... noem het beroepsdeformatie als je wilt.
Maar het ergste moet nog komen. Kijk eens naar de e-book kolom. Kijk eens goed naar die btw.
2.10 euro. E-boeken vallen onder het 21% tarief, dus dit is netjes de btw van een boek van 10 euro, waar je dan 12.10 euro voor betaalt in de winkel. Waar die 7,50 vandaan komt? Geen idee.
Behalve dat je dat bedrag krijgt als je alle andere bedragen bij elkaar optelt, inclusief de btw van dat boek van 10 euro...

De tekst er vlak onder praat over de 'oorspronkelijk' prijzen van de boeken als: 9.40 voor het fysieke boek (btw is dan 9.40*0.06=0.56) en 5,40 voor het e-boek (btw is 5,40*0,21=1,13).
Met andere woorden, ik heb geen idee meer hoe ze dit bedoelen... ik geloof eigenlijk niet dat zij het weten.
Dit valt me toch best tegen van een programma wat zich de Rekenkamer durft te noemen...

Schrijven in het Nederlands

Ik ben gewend om veel Engelstalige fantasy te lezen. Dit heeft redenen die ik graag een keer uiteen zet, maar daar zal ik jullie nu maar niet mee vermoeien. Het effect is echter dat ik moeite heb om in het Nederlands te schijven.

Ik kan het wel. Ik ben in Nederland geboren en getogen (op die paar jaar Duitsland na dan) en spreek de taal vloeiend. Toch is schrijven in mijn eigen taal moeilijker dan ik dacht.

Een vriend van me las ooit eens een verhaal van mij en vroeg mij of ik gewend was om in het Engels te schijven/ te lezen. Hij kon het merken.

De interessante vraag uit dit alles is: Hoe kan dat? Hoe kan het dat ik vloeiend Nederlands spreek, maar niet natuurlijk in het Nederlands kan schrijven?
De oorzaak is duidelijk, ik lees (te) veel in het Engels. Maar hoe kan het dat dat zoveel effect heeft op mijn moedertaal?

Eén van de dingen waar het in mijn idee aan zou kunnen liggen is het gebruik van uitdrukkingen. Ten eerste bouw ik zinsconstructies die in het Engels kunnen, maar in het Nederlands gewoon fout zijn.
Maar het gaat verder dan dat. Het gaat om woorden die je in het Nederlands zou kunnen gebruiken, maar niet in het Engels te vertalen zijn en daarom ook nooit te lezen in Engelstalige boeken (of hun vertalingen trouwens. – Hier wilde ik dus eerst 'wat dat betreft' i.p.v. 'trouwens' typen, wat volgens mij weer zo'n anglicisme is.)

Ik heb zojuist 'nou en of' in mijn verhaal gebruikt. Ik zou zo snel niet weten hoe je dat naar het Engels zou moeten omzetten. Ik twijfelde nog. Kan ik dit gebruiken? Is dit niet te... ja wat eigenlijk? Te Nederlands? Dat kan niet, ik schrijf tenslotte in het Nederlands.

over spelling

Het is altijd mooi om erachter te komen dat je ergens in vooruit gaat.

Ik ben dyslectisch, licht dyslectisch zoals dat bij mij op school heette. Dat betekende in de praktijk voornamelijk dat ik den mooie grote D boven mijn toetsen kon zetten en dat docenten dan niet zouden letten op mijn spelling - of er in ieder geval geen punten aftrek voor in rekening brachten.
Dit kan in het 'echte leven' helaas niet. Helaas, maar wel begrijpelijk. Daar maakte ik me eerder wel zorgen over. Hoe moest ik nou als schrijver de wereld in als ik de Nederlandse spelling niet eens beheers? Een moeilijke kwestie.
Uiteraard zijn er altijd mensen die je kunt vragen om jouw stuk te lezen, mensen die wellicht beter zijn in spelling dan je zelf bent. Maar het zou zo veel beter zijn als ik het direct goed deed.

Maar er was hoop! Met dank aan spellingcheckers zie ik direct wanneer een woord fout is. Ik ga dan meteen terug om te kijken hoe het wel moet en waarom. Hier en daar moet ik het even opzoeken of navragen, maar meestal staat het woord er na afloop goed in.
Omdat ik tijdens het schrijven mijn spelling in de gaten houd kom ben ik constant bezig om mijn spelvermogen te verbeteren.
Ik merk nu dat dat zijn vruchten begint af te werpen. Ik zie nu al zelf wanneer een woord fout is en woorden die ik eerder veelvuldig fout deed doe ik nu in één keer goed. Ik ben trots op mezelf!