countdown

Minder dan 10 minuten en dan begint Nano. Ik weet nog niet of ik schrijvend de maand inga of dat ik begin met slapen.
De midnight wordwar is een uur, en voor 1en wil ik toch wel op bed liggen, dus dat trek ik in ieder geval niet...

Ik denk dat ik een kwartiertje ga doen... Ik heb er zin in!

over plotten

Hoe kun je het beste plotten?
Een uitstekende vraag die helaas voor iedereen een ander antwoord kent. Desalniettemin wil ik graag toelichten hoe ik daarin te werk ga, wie weet kun je daar tips uithalen die je voor jezelf kunt gebruiken.

Dit jaar ga ik beter voorbereid november binnen dan ooit tevoren, aangezien ik sinds vorig jaar een soort systeem van plotten heb. Zoals ik in een eerdere blogpost al had aangegeven, voorbereiding is geen vereiste om te beginnen met schrijven, maar ik merk zelf dat het wel scheelt als ik wat heb.

Zie hier mijn plotboekje. Ik kan helaas de binnenkant niet laten zien omdat dat gevoelige informatie is, namelijk het plot van mijn boek. Maar ik kan wel uitleggen hoe ik te werk ga.
Vorig jaar realiseerde ik me dat alhoewel ik allerlei ideeën had voor mijn verhaal die ik zelfs hier en daar had opgeschreven, ik geen enkele vorm van overzicht heb over het alles. Ik heb een tijdje een programma gebruikt dat Scapple heet, een soort mindmap programma, maar moest concluderen dat dat het voor mij niet overzichtelijker op maakte. (Wie weet werkt het voor jou wel, dus neem vooral een kijkje op de demo.)
Dus ik was op zoek naar overzicht. Toen zag ik bij de Albert Heijn eenvoudige zwarte A5 notebooks liggen. Ik ben helemaal dol op notebooks, zelfs als ze gewoon simpel zwart zijn, dus ik kocht er één onder het motto dat ik het in ieder geval kon proberen. (Ook al wist ik nog niet helemaal wat 'het' eigenlijk was.) Dat was hetzelfde boekje als op de foto, maar dan voor een ander boek.
Ik begon met de werktitel in het boekje opschrijven en het genre etc, dat is niet super behulpzaam, maar ik vond dat het erin moest.
Toen ben ik begonnen met een onderwerp opschrijven, een stuk van mijn plot waarvan ik wist dat ik meer moest verzinnen. Ik schreef op wat ik wist en welke vragen ik er nog over had. Als ik me een nieuw onderwerp had bedacht dan schreef ik het op de pagina erachter en deed daar hetzelfde. Ik kreeg uiteindelijk pagina's vol met plot, achtergrond, karakterbeschrijvingen en vragen. Veel vragen.
En voor elke vraag die ik antwoordde kreeg ik er weer een hoop voor terug. Dat was wel even wennen, maar na een tijdje ging ik zien dat hoewel ik me er steeds meer van bewust werd dat ik eigenlijk niets wist ik steeds meer ook wél ging weten.

Als ik dan even geen inspiratie meer had bladerde ik door het boekje totdat ik een vraag kon beantwoorden. Lukte dat niet dan ging ik 'gewoon een vraag beantwoorden' -> Ik zorgde maar dat ik het antwoord ging weten.
Het boekje gin overal mee naartoe. Als me iets te binnen schoot ging het erin. Als ik me verveelde ging ik bladeren en denken en vragen. (Ik doe heel veel plotwerk tijdens colleges... *oeps*)

Maar overzicht? Want dat was mijn doel toch?
Overzichtelijk was het misschien niet. Maar ik wist nu dat er dingen instonden en als ik bladerde werd ik weer aan dingen herinnert. Ik had de pagina's na een tijdje genummerd (wat een rotwerk!) en kon zo van onderwerp naar onderwerp verwijzen. Voor mij werkte het. Voor mij werkt het nog steeds.

Met mijn huidige verhaal heb ik nu aangegeven waar ik nog naar moet kijken voordat ik het boek af kan krijgen. Ik heb nu een heel legertje uilen die me heel verwijtend aankijken. Betekend dit dat ik er niet klaar voor ben morgen? Nee, verre van. Ik weet nu waar de gaten zitten. En een deel wijst zich vanzelf als ik eenmaal begin met schrijven. En daardoor blijf ik tijdens november ook nog plotten.
En... Ik denk dat ik het bijna jammer ga vinden als ik die gaten opvul.. Ik vind de uiltjes wel leuk zo boven op mijn boek.

Paniek!

Laat ik het erop houden dat ik vreemd ga doen onder druk.

Ik heb het af! Ik heb de file geanonimiseerd! (Ok, dat was makkelijk aangezien ik open office nog nooit verteld heb wie ik was...).
Toen ik het wilde opsturen kwam ik erachter dat ik nog steeds niets met mijn achternaam had gedaan... dus dat moet ik eerst even fixen.
Geen ramp, ik heb niet voor niets een dag speling gehouden.

Ik zit wel al de hele dag op het randje van mijn stoel. Gaat het wel goed? Krijg ik het op tijd af? Wat nou als de file toch niet anoniem is? Wat nou als...
Adem in, adem uit.
Rustig! Ik heb nog een dag! -- Oh, echt waar? Laat ik dat eens driedubbel gaan controleren! Ja, het klopt.

OE! Mailtje terug. Ik ben nu bekend als L.I.K. Aiar. Met de opmerking dat ik dan zo op de uitslaglijst kom te staan.
Een vreemd idee. Maar zoals ik al eerder zei: Ik kan niets anders bedenken.
En Likaiar is wie ik ben, dus nu wordt dat L.I.K. Aiar. Ja, het begint al te wennen :)
Ok, laat ik eens mijn file driedubbel checken of het verhaal klopt en of die anoniem is. En dan insturen!

Zo, done! En nu mag ik er niet meer over mutsen van mezelf!

mini update

Even een kleine update om mezelf te motiveren.
Vandaag is de dag dat ik mijn Fantastels verhaal afmaak!
Zo, nu moet ik het doen ook!

Mijn plan voor vandaag:
Ik ga zo nog even een uurtje puntjes op i's zetten. Dan moet ik naar de faculteit om aan huiswerk te werken ( :( Ik ga veel liever schrijven). Ik kijk ondertussen een printout door op zoek naar laatste fouten.
Vanmiddag voor ik naar werk ga ga ik de laatste dingen nog wijzigen en het geheel inleveren. O.O Ik vind het bijzonder spannend en eng.

Over tuinieren en ontwerpen

Met Nanowrimo in aankomst leek het mij een goed idee om eens wat aandacht te besteden aan of een verhaal wel of niet volledig geplot moet zijn.

Ik kwam een artikel tegen dat eigenlijk gaat over een methode om te plotten, maar ik haal hem er hier even bij voor een opmerking die erin staat.
De schrijver zegt:
Good fiction doesn’t just happen, it is designed. You can do the design work before or after you write your novel. I’ve done it both ways and I strongly believe that doing it first is quicker and leads to a better result.
Ik ben het niet met hem eens. Nou geeft hij ook toe dat dat best mag en dat je tips moet gebruiken die voor jou handig zijn. (Overigens is het best een nuttige plotmethode waar ik ook ooit weleens een blog over ga schrijven.)

Persoonlijk denk ik dat het per persoon verschilt hoe je het schrijfproces ingaat, zoals alles per persoon verschilt. Een hoop bronnen zijn het met mijn mening eens.
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar er bestaat een theorie dat elke schrijver óf een tuinier of een architect is.
Het idee is dat een tuinier wat planten plant en dan als het ware afwacht wat er van komt. Hij kan nog wel bijsnoeien, maar het moet uit zichzelf groeien. Dit komt overeen met het schrijfproces ingaan met een idee, een bepaald beeld van waar je begint en waar je eventueel heen zou gaan. Maar als je gaat schrijven, als het proces zich voltrekt dan zullen sommige van je plotlijnen anders groeien dan je had gedacht.
Een architect moet zijn gebouw tot in alle puntjes uitwerken. Hij maakt een uitgebreid plan en zal dan pas gaan bouwen. En dat gebouw zal er exact zo uitzien als op het plan. De schrijver van het artikel hierboven is duidelijk een architect. Hij gaat zijn schrijfproces in met een uitgewerkt plan van wat hij wil en zal zich aan dat plan houden.


Welke van deze twee beter is? Ik zou het niet weten. Wat voor iemand werkt denk ik.
Als je tuinier bent dan zul je achteraf heel goed moeten opletten dat je geen plotgaten hebt en dat je ook echt naar je einde toewerkt. Je zult veel werk in redigeren moeten stoppen.
Een architect loopt die gevaren niet, maar zal nooit verrast worden door zijn karakters en zijn wereld. Verder kun je soms te ver gaan in je wereld bouwen. Wanneer ben je er dan eindelijk klaar voor?


Kijk hier naar een filmpje van Brandon Sanderson die uitlegt wat de verschillen zijn en wat de valkuilen zijn. Hij vertelt het naar mijn mening wel erg leuk, dus het is het ook zeker waard om wat van die filmpjes te bekijken.


Ik wil tot slot afsluiten met het volgende artikel op Fantasy Faction. De schrijver van dit artikel zegt iets waar ik het hartgrondig mee eens ben:
I come to this conclusion. I can sit and plan for years until writing the story is merely acting as historian with flamboyancy, or I can discover that my rose seeds were actually a rampaging hoard of living ents. Naturally, it is whatever suits your writing methods, and the time you possess, but I find a little of both goes a long way. Plan for years, because it is a satisfying feeling, turning the idea in your mind to a living series of streets and alleyways, every lamp a-flicker with the potential of a story. At the same time, leave room to grow, because when you start writing it will evolve naturally – hopefully anyway – as you’re inspired from reality and muse alike.
I have over 10,000 words of world, and that isn’t even complete, and then I have a huge cast leading me to these places. Rather than architect or gardener, I am tourist. I’ve read the leaflets, I’ve learnt the language, now it’s time to find a guide.

Bovenstaande past wel een beetje bij mij.
Ik begin meestal met een idee. Ik werk wat uit en ga typen. Dan loop ik vast en ga terug naar mijn plotboekje. Dus ik switch tussen tuinieren en architect zijn. Of het werkt? Voor mij wel.

Over aan het werk blijven en wegdromen

Ik dacht vanmorgen de dag te beginnnen met editen. Ik moest nog even boodschappen doen en toen had ik nog anderhalf uur om te editen. Tenminste... dat dacht ik. Ik realiseerde me al snel dat ik voor mijn werk nog een paar verslagen moest typen en dat koste me een uur.
Hoe? HOE? Het zou me 20 minuten moeten hebben gekost.

Daar raak ik wel aan één van de grotere problemen die je tijdens het schrijven kunt tegenkomen, of dat nou gaat om verhalen of verslagen... Ik laat me makkelijk afleiden. Ik heb geen uur over de verslagen gedaan, waarschijnlijk zit het dichter tegen die 20 minuten aan. Maar er zitten van die loze stukjes tussen de momenten dat ik daadwerkelijk aan het werk was.
Afleiding is stom.

Gelukkig ben ik nog even aan editen toegekomen, ook al werd ik daarbij ook snel afgeleid.
In dit geval komt dat echter ook omdat ik nooit zo goed weet hoe ik 'editen' moet aanpakken, zoals ik laatst al blogde.  Dus dat schoot ook al niet op.

Vanmiddag had ik college. En ik vond het saai. In plaats van in slaap vallen ben ik wat gaan nadenken over mijn plot voor Nano. En ik heb een hele hoop dingen kunnen bedenken en ik heb mezelf vragen kunnen stellen. Dat heb ik dan tenminste nog bereikt vandaag.

NaNoWriMo

Ik heb het er al een paar keer over gehad, maar ik heb nooit uitgelegd wat het is, wat het inhoudt. Een heleboel mensen weten het al, dus die kunnen de blog van vandaag gewoon overslaan.

Er was eens een persoon,Chris Baty om precies te zijn, die een boek wilde schrijven. Nou was hij dat al een tijdje van plan en het kwam er maar niet van. Een boek schrijven kan immers altijd morgen nog. Of overmorgen, of... Ja... zo kwam dat boek er maar niet van.

Dus op een dag besloot hij het gewoon te schrijven. Geen gemaar, gewoon doen. Hij verzamelde zijn vrienden om hem heen en vertelde zijn plan. In één maand ging hij een eerste versie schrijven van tenminste 50K woorden. Zijn vrienden konden het plan wel begrijpen en sommigen van hen vonden het zo'n goed idee dat ze mee gingen doen.
Zo is NanoWrimo geboren. National Novel Writing Month. Het beviel ze uitstekend, dus ze gingen het het jaar erop weer doen, en het jaar erop etc. Steeds meer mensen sloten zich erbij aan en het groeide en het groeide en het groeide. Eigenlijk klopt de naam al niet meer. Het zou nu International Novel Writing Month moeten zijn, maar INaNoWriMo klinkt zo suf...

In november is het weer zover. 50.000 woorde, ca 1700 woorden per dag. Het is afzien, het is zwaar. Je moet er het een en ander even een maand voor opofferen. Mijn studie op een laag pitje zetten is geen optie, dus komt het uit mijn gametijd, mijn sociale tijd, mijn ik-doe-lekker-helemaal-niks-tijd - en het is het waard!

Tot nu toe heb ik 3 keer eerder megedaan, en ik heb het tot 3 keer toe gehaald. De 50000 dan. In maar één van de twee gevallen was mijn verhaal dan ook daadwerkelijk af.
Mijn doel voor dit jaar is uiteraard de 50K halen, maar ook een boek afschrijven. Dit is de grootste uitdaging, want ik weet nog niet zo goed waar ik naartoe ga.
Maar je ziet wat het boekje zegt, No Plot? No Problem.
Dus het moet helemaal goedkomen! Wish me luck!

Een alias

Een aantal jaren terug, toen ik voor het eerst ging meedoen aan Nanowrimo had ik een 'screen name' nodig. Ik wilde niet mijn gebruikelijke internet identiteit gebruiken omdat ik die had gemaakt voor mensen die ik niet in het echt zou tegenkomen. Ik wilde niet mijn eigen naam gebruiken omdat ik die liever niet met iedereen wilde delen.
Ik heb geprobeerd om anagrammen van mijn echte naam te maken, maar dat leverde of geen mooie namen op, of de naam kwam al heel vaak voor op het internet en ik wilde iets unieks.

Dus deed ik wat ik normaal doe als ik namen nodig heb. Ik ga random letters achter elkaar zetten en kijk hoe het klinkt. Na een paar probeersels kwam ik op Likaiar uit, een naam die ik mooi vond klinken én die nog niet op het internet voorkwam. Of althans niet in serieuze context. Elk woord komt wel ergens voor.
Dus mijn keuze viel op Likaiar.

Nu ben ik een stuk serieuzer met schrijven dan toen. Ik heb meegedaan met schrijfwedstrijden en kom steeds verder met het afmaken van een boek. Tijd om mijn keuze van toen te heroverwegen.
Ik ben nog steeds blij met de naam. Mensen kennen me nu ook onder deze naam, dus veranderen wil ik niet. Maar ik heb wel een gebrek aan achternaam en dat is hier en daar lastig.
Op sommige plekken heb ik dat opgelost als L.I.K. Aiar, maar ik weet nog niet helemaal of ik daar blij mee ben. Het is een betere keuze dan een nieuwe achternaam verzinnen en erachter plakken.

Ik denk wel dat het nodig is om een achternaam te verzinnen. Los van websites die ervan uitgaan dat je er één hebt (op zich wel logisch), hoeveel mensen hebben er nou geen achternaam? Zelfs pseudoniemen hebben een achternaam. Eigenlijk kan ik me maar één auteur voor de geest halen zonder achternaam en dat is Multatuli...
Dus ja, ik moet die achternaam.
En aangezien L.I.K. Aiar het beste is waar ik het afgelopen jaar mee kwam zal dat 'm wel worden, tenzij er zich snel een betere kandidaat aandoet... Ik betwijfel het.

Kickoff Nano 2014

Ik heb nog tijd en motivatie om een edtra blogpost te schrijven vandaag. Ik ben weer een tijdje terug van de kickoff en het was geweldig!
Ik heb weer allemaal bekenden ontmoet, die ik helaas maar twee keer per jaar zie (kickoff en tgio). Ik heb heerlijk gekletst.
Ik heb uiteraard ook muntthee én chocomelk met slagroom gehad - want dat hoort op de kickoff - want die dingen zijn totally awesome!
Ik heb bij de loterij een poster gewonnen, ik zat blijkbaar aan de lucky table :)
En nu ben ik moe. Ik ga lekker slapen.

voorbereidingen

Ik heb het idee dat ik vanavond een hoop te vertellen heb, maar vanavond ben ik pas laat thuis en waarschijnlijk dusdanig uitgeteld dat ik pas morgenochtend aan die blog toekom.
Ik ga namelijk vanmiddag naar de landelijke kickoff van NaNoWriMo! :) En ik heb er zin in!

Ik heb zin in de kickoff én ik heb zin in Nano zelf. Ik ben al maanden bezig met het idee om dit verhaal te doen en heb het sinds die tijd steeds maar uitgewerkt.
Ik weet dus al helemaal wat ik ga schrijven én heb al een scrivenerfile aangemaakt waar het verhaal in komt. Ik kan nu al wat karakters en locaties beschrijven. Ik kan alvast hoofdstukken aanmaken en scenes beschrijven. Zo kan ik volgende week meteen beginnen! IK HEB ER ZIN IN. *ahum*

Ik moet alleen niet vergeten dat ik nog een Fantastels verhaal moet afmaken en inleveren. En een achternaam voor mezelf verzinnen... aia... Laat ik me daar morgen eens druk om maken.

frisse lucht

Frisse lucht is geweldig! (Wat mijn eigen bescheiden mening is.)
Ik heb mezelf voorgenomen om elke dag buiten te komen. (Behalve op zondagen want dan mag ik -zou ik het willen- de hele dag in mijn bed blijven liggen.) Deze regel heb ik gemaakt om een aantal redenen.

Ik wordt persoonlijk wel blij van frisse lucht. Ik kan mijn gedachten op nul zetten en wat zuurstof binnenkrijgen. Het feit dat ik dan ook lichaamsbeweging krijg is een toegevoegde bonus.
Soms komt dit neer op een tripje naar de supermarkt, maar er zijn dagen dat ik toevallig niets bij de supermarkt nodig heb en dan ga ik gewoon een rondje fietsen. Ik geef mezelf in zo'n geval de volgende uitdaging mee: 'Let op.'
Ik heb namelijk de neiging om volledig in mijn hoofd te verdwijnen. Dit uit zich in mijn schrijfwerk als hele platte beschrijvingen en heel veel denkwerk van karakters. Want hoe kan ik mijn karakter om zich heen laten kijken als ik geen idee heb wat er te zien valt?

Zo ben ik vandaag de deur uitgegaan met het voornemen om zoveel mogelijk op te merken. Ik had mijn camera bij me om een aantal 'opmerkingen' vast te kunnen leggen, maar het grootste deel is onmogelijk.
Het weer was niet vast te leggen. Het was vandaag - nog steeds - miezerig weer. Je hebt het idee dat het net niet regent, maar als je een paar honderd meter gefietst hebt blijkt het water toch door je broek heen te komen. Van dat weer dat je je adem ziet zonder dat het daarvoor heel koud hoeft te zijn. De hele wereld lag achter een waas van kleine druppeltjes.
Het is duidelijk herfst, wat ook op de foto goed te zien is. De bomen kleuren al en de grond is bezaaid met blaadjes. Helaas worden de bladeren samen met de regen een soort 'mush', een effect wat ook bij de herfst hoort en zeker niet mijn favoriet is.

Ik was oorspronkelijk van plan om de toeristische route naar het winkelcentrum te nemen, maar ik bedacht me halverwege en ben het fietspad het park/bos in ingeslagen. Ik had dat nog nooit eerder gedaan en dat was best spannend. Op twee manieren.
Aan de ene kant was het spannend omdat ik geen idee had waar ik uit zou komen en hoe ik van daar uit het beste terug kon. Maar dat is niet heel erg eng omdat ik altijd weer terug kan waar ik vandaan kwam. Verder is de omgeving dusdanig bebouwt dat je altijd wel een aanknopingspunt kunt vinden.
Aan de andere kant was het spannend omdat ik geen idee had waar ik uit zou komen. Klinkt hetzelfde, maar de betekenis is anders. Ik had geen idee wat ik zou zien, wat ik zou ontdekken. Ik had geen spijt! Er was bos, er waren slootjes er waren bruggetjes etc

Ik heb een aantal foto's genomen, maar deze twee vond ik samen intrigrerend. De eerste is zonder flitser genomen, waardoor die qua kleur een realistisch beeld gaf. Op zich al een mooi beeld, naar mijn mening. Maar de tweede is met flitser genomen en daardoor (want mijn camera is in de war) een tint donkerder geworden. Ik vind hem zelf veel mysterieuzer. Alsof er elk moment iets uit het bos zou kunnen komen. En ik heb een waterdruppel gefotografeerd, wat een vreemd effect krijgt. Ik schrijf fantasy en halloween staat om de hoek - dat witte rondje zou zo een spook kunnen worden.
Ziedaar, de inspiratie rolt al. Dat is alvast één doel bereikt!

Toen ik thuiskwam was ik nat en koud. Maar dat geeft niet. Zonder dat zou het niet compleet zijn, de ervaring dan. Maar ik vond wel dat ik warme chocomel verdiend had!

het nut van een schrijfwedstrijd

Ik ben de afgelopen tijd hard bezig met mijn inzending voor de Fantastels schrijfwedstrijd. Ik vond dit een mooie gelegenheid om eens te bloggen over waarom je zou meedoen aan zo'n wedstrijd.

Om te winnen!
Oké, eerlijk is eerlijk - dit ís een uitstekende reden. Niet altijd geheel realistisch, maar men kan altijd hopen. En dat is dit jaar in ieder geval dé reden. Dit jaar zijn er voor mij betere redenen.
Oefening.
Dit is een belangrijk onderdeel. Als je meedoet aan een wedstrijd moet je iets in sturen en dat moet je dan eerst schrijven en editen. Dit klinkt een beetje als een open deur (en misschien is het dat ook wel), maar het is het belangrijkste wat je uit een willekeurige wedstrijd zult halen.
Feedback.
Hiervoor zul je de wedstrijden moeten uitzoeken, maar ze zijn er zeker. Fantastels doet dit bijvoorbeeld. Elk jurylid dat jouw verhaal leest schrijft een juryverslag met feedback. En van vorig jaar weet ik dat dat hele nuttige feedback is. Zo is de oefening die je krijgt bij dat verhaal extra nuttig, omdat je beter weet wat je beter had kunnen doen.

Ik heb vorige week voor mijn verjaardag het Handboek voor schrijvers (7e editie) gekregen. Het boek heeft een hoofdstuk over dit onderwerp en dat heb ik naar aanleiding van deze blogpost eens doorgelezen. Twee dingen die het vermelden waard zijn zijn:
Een doel.
Je hebt een reden om te schrijven en een deadline. Zo kun je het niet blijven uitstellen.
Stimulans.
Als je hoog geëindigd bent is dat geweldige motivatie om toch dat manuscript eens af te krijgen.

Het boek heeft meer goede punten, dus ik zou het sowieso eens inkijken als je de kans krijgt. Ik zal binnenkort wel een blog wijden aan schrijfboeken. Maar dat terzijde.

Mijn conclusie met betrekking tot het onderwerp is:
Ik zal schrijfwedstrijden blijven doen! tenminste... als mijn studie het toestaat wat betreft tijd...

'Realiteit'

Mijn blogpost van gisteren was een beetje zielig, dat geef ik toe. Ik was van plan om meer te schrijven dan 'ik doe aan bloglovin', maar ik zat midden in de voorbereidingen van een verjaardagsfeest (mijn eigen) en toen zat ik midden in het feest. Tja, dan lijkt een blogpost maken opeens niet meer zo belangrijk...

Voor mijn blog vandaag kijk ik naar de 'aftermath' van het feest en wil ik het graag hebben over realiteit. Of liever gezegd wil ik het hebben over hoe ik de 'realiteit' ervaar.
Gisteren toen ik de voorbereidingen trof was ik druk bezig met opruimen, boodschappen doen, mezelf afdrogen (wat een rotweer...). Des avonds was ik uiteraard druk bezig met de gastvrouw zijn, zorgen dat iedereen te eten en te drinken heeft en zorgen dat iedereen zich op zijn/haar gemak voelde.
Het voelde alsof ik in een andere wereld was beland, eentje waar het alledaagse leven niet bestond.
En toen ik vanmorgen weer wakker werd bevond ik me weer in het nu en hier.
Eenzelfde gevoel had ik zondag na de GFF. Toen ik in de trein uit Rijswijk zat stonden er nog verkleedde mensen in de trein, maar in Den Haag bleek de 'realiteit' me toch weer ingehaald te hebben.

Ik zet 'realiteit' bewust tussen aanhalingstekens, want als ik er beter over nadenk denk ik niet dat de GFF of mijn verjaardag niet echt waren. Het was wel anders.
Dat is waar ik als persoon én als schrijver eigenlijk wel in geïnteresseerd ben. Waarom voelt iets als 'terug in de realiteit komen' terwijl wat je eerder meemaakte echt gebeurd is? Waarom was dat andere dan geen realiteit?
Dat is het namelijk wel. Wat ik heb meegemaakt is echt, wat ik gevoeld heb is echt. De moeilijkheid, of uitdaging, is om dat gevoel vast te houden en weer terug op te kunnen wekken. En dat het liefst zonder weer opnieuw naar een fair te moeten, want dat duurt nog wel even én is niet geheel gratis. En ik schijn ook maar één keer per jaar jarig te zijn... *drat*

Mijn nieuwe mascotte.

Daar hebben ze dan 'herinneringen' voor uitgevonden. Gelukkig heb ik souvenirs en cadeaus gekregen waar ik prima herinneringen aan kan ophalen. Zoals bijvoorbeeld (respectievelijk) het horloge wat ik eergisteren deelde en mijn nieuwe mascotte die ik gisteren van één van mijn vrienden kreeg.
Hee, ik heb zelfs nog een stuk taart in de koelkast staan :)

Dus alhoewel mijn leven opeens weer bestaat uit studeren en opruimen en werk, als ik het nodig heb kan ik de herinneringen ophalen en me weer voelen alsof ik het meemaak. En daar kan ik dan weer inspiratie en motivatie uithalen.

bloglovin

Follow my blog with Bloglovin

Ik heb vanaf heden deze blog gekoppeld aan bloglovin :)

Fairs en schrijvers

Gisteren op de GFF gekocht.

Het is maandag en het echte leven begint weer. Tijd om mijn blog weer naar het hoofdonderwerp te sturen.
Dat wás gisteravond wel de bedoeling, maar ik was niet super wakker meer.

De relevantie van een fair op mijn schrijven heeft een aantal kanten. Ten eerste wordt ik gelukkig van fairs en als ik gelukkig ben dan schrijf ik beter. Ook kan ik een hoop dingen zien en kopen waar ik inspiratie uit op kan halen (zoals het hoorloge).

Fairs hebben daarnaast nog een veel directer effect op mijn schrijven. Eén van de belangrijkste dingen die je moet doen om je schrijven te verbeteren is lezen. Op die manier kun je leren van anderen. Helaas is het aanbod oorspronkelijk Nederlandstalige fantasy in een reguliere boekhandel heel erg droevig. Fairs zijn een goede gelegenheid om even bij een uitgever langs te stappen en een leuk boek (of twee, of meer) uit te zoeken.
Ook krijg ik een beeld van welke uitgeverijen er op de markt zijn. Ik weet wat voor boeken ze uitgeven en zo kan ik alvast nadenken of mijn boek bij hen past.

In mindere mate kan ik ook alvast gaan netwerken. De uitgevers hebben mijn gezicht al een keer gezien en als ik vaker op fairs kom zullen ze me misschien gaan herkennen. Ik kan uitleggen wat voor manuscript ik zou hebben en waarom ik graag wil dat juist zij het uitgeven.
Natuurlijk moet het manuscript goed genoeg zijn en spelen er nog duizenden andere factoren mee. Maar ik hoop dat als een uitgever meer van mij weet dat het misschien ietsie makkelijker zal worden. Het zal in ieder geval niet schaden.

Ik ga in de eerste plaats naar een uitgeversstand om leuke boeken uit te zoeken. En dat deel is in ieder geval elke keer succesvol! Ik verheug me nu al op het leesplezier en de volgende fair die ik zal bezoeken.

Gothic and Fantasy Fair, Rijswijk

Zo. Ik heb weer een computer voor mijn neus. Niet te geloven hoeveel mail zich kan ophopen in een weekend.
Ik heb ook een hele hoop te vertellen, maar bij gebrek aan tijd vertel ik over mijn dag vandaag op de gothic en fantasy fair.

HET WAS ZO LEUK. *kuch*
Gisteren dacht ik nog, ga ik wel zin hebben morgen. Ik ben tenslotte al een paar keer eerder geweest en er staan meestal dezelfde kramen. En mijn budget was ook nog eens heel erg armetierig (dure maand). Dus ik was bang dat ik me zou gaan vervelen.
Achteraf gezien uiteraard een ontzettend domme gedachte. Ik heb het namelijk heel erg naar mijn zin gehad.

Er zijn altijd wel nieuwe kraampjes. En de 'oude' vind ik altijd weer wat nieuws wat ik wil hebben - en niet kan betalen :(
En de mensen, de mensen zijn ook geweldig.
En dan heb ik het niet eens alleen over de kostuums. Sommige van de kostuums waren heel erg mooi.
Nee, het was... de sfeer. Ik had het gevoel dat ik met mensen kon praten, en voor iemand als schuw en introvert als ik, dat zegt heel wat. Ik voelde me op mijn gemak.
Ik heb zelfs gedanst. Het leek nergens op, maar ik was blij. En dat mag vind ik!

En nu ben ik moe. Ik zal ook geen moeite doen om vandaag de post een beetje samenhangender te maken. Ik ga zometeen diep slapen! Dat kan ik nu goed gebruiken!

2e versie af :)

Gisteren heb ik ge-edit. Veel ge-edit.
En ja, ik ben de tel kwijtgeraakt.

Ik heb nu een tweede versie die weer gelezen kan worden. \o/
En daarmee sluit ik het blog voor vandaag. Ik ga naar de andere kant van het land voor een paar daagjes en zal geen computer bij de hand hebben om te bloggen.
Prettig weekend allemaal, ik zie jullie waarschijnlijk op zondag!
*zwaait*

de hel van het editen

Editen is eigenlijk verdomd lastig.
Ik weet wat ik moet veranderen, maar het lastige is hoe?

Ik zie het als een kaartenhuis. Ik kan zien welke kaarten lelijk zijn, de verkeerde kleur hebben ofzo, en die kaarten moeten vervangen. Maar als ik ze eruit haal om ze door iets mooiers te vervangen, of als ik ze verplaats omdat ze toch ergens anders horen - dan heb ik kans dat de hele boel instort.
En dan moet ik opnieuw beginnen.
Ik weet dat dat niet klopt. Een verhaal editen is niet zoals een kaartenhuis, om te beginnen al omdat je een 'save' optie hebt die je kan laten herstellen wat je hebt fout gedaan.
Maar op mij komt het over als dat kaartenhuis, dat ieder moment kan instorten. Dus ik kom er liever niet aan. En daarmee vorm ik mijn eigen barrières.

Ervaring, dat is wat ik nodig heb. Ik wou dat ik dat in een doosje kon kopen zodat ik 'poef' heb wat ik nodig heb. Maar helaas. Er is maar één manier om aan ervaring te komen. Doe het! (Dat was een bevel aan mijzelf.)
Opmerking voor opmerking ga ik af. Ik begin altijd met kijken. Alleen als ik meteen zie wat ik kan veranderen dan verander ik het. Anders sla ik hem over.
Volgende ronde, is het al overzichtelijker? Durf ik een moeilijke opmerking aan te pakken?
Derde ronde. Nou moet ik toch een sprong wagen.
Vierde ronde (en die ga ik krijgen, dat weet ik nu al). Ik moet de sprong wagen. Ik met het kaartenhuis schudden.
Is er een vijfde ronde? Een zesde. Wie weet. Maar één manier om erachter te komen. Al denk ik dat ik tegen die tijd de tel allang kwijt ben.

motivatie en tijd

Een nieuw blog beginnen geeft blijkbaar motivatie. Om ergens over te vertellen moet ik iets doen en dat ga ik dan ook doen, want ik vertel graag.

Dat betekend dat ik eindelijk allerlei opmerkingen in mijn verhaalfile heb gezet. Nu moet ik ze alleen nog verwerken. Ik geef toe, dat wordt lastiger.
Mijn tijdschema is wat strak, eigenlijk wil ik donderdag avond een 1e edit hebben gedaan. Ik vier mijn verjaardag op zaterdag en dan wil ik allerlei mensen laten proofreaden. En aangezien ik vrijdag de hele tijd bezig ben met voorbereiden moet ik dus donderdag die edit hebben gedaan.
Jammer dat ik ook nog een studie heb waar ik me mee bezig moet houden.

Gelukkig heb ik vanavond wel tijd gehad. Ik heb op woensdagavond 'write-in'. Dat houd in dat ik en een groep andere mensen om een tafel gaan zitten en gaan schrijven. Of afgeleid raken...
Om eerlijk te zijn ben ik nu een blog aan het typen in plaats van schrijven.

Hop, aan het werk!

Introductie

Een nieuw blog.
Ik heb dit eerder getypt, in een eerder blog. Maar de andere blogs waren toch niet helemaal wat ik zocht. Het zijn blogs op sites over schrijven en lezen - voornamelijk lezen. Ik weet niet waarom, maar het spreekt me niet zo erg aan om daar te gaan bloggen. Het is iets te weinig mijn eigen site, ofzo...
Ik maak nog wekelijkse posts op Hebban.nl - een nederlandse site voor lezers en schrijvers Linky
Eén van de dingen die ik anders ga doen met deze blog is dat ik dagelijks iets ga posten. Dat is waarschijnlijk in het begin een beetje onwennig, maar ik heb er vertrouwen in dat ik er meer ervaring en meer handigheid in ga krijgen.

Laat ik deze eerste post aangrijpen om wat over mijzelf te vertellen:
Als kind was ik altijd bezig om verhalen te verzinnen. Toen gingen ze nog over mijzelf die in een één of andere magische wereld terecht kwam. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee meer wat het precies was. Ik was een prinses en had een paard wat heel snel kon en heel hoog kon springen - dat is het enige dat ik me kan herinneren.
Het was een begin. Toen ik eenmaal goed kon schrijven begon ik verhalen op te schrijven, en met de komst van de computer in ons gezin (Ik voel me opeens heel oud) begon ik dingen te typen. Het grootste deel daarvan is ergens verdwenen in de krochten van één of andere usb-stick en het was ontzettend slecht.
Maar het was een begin.

Nu begint het eindelijk serieus te worden. Ik heb vorig jaar een verhaal voor Fantastels ingestuurd en heb daarmee ongeveer een derde van de deelnemers achter me gelaten (een mooi begin). Ik heb eerder dit jaar een verhaal ingestuurd voor de Paul Harland Prijs en ga binnen twee weken een nieuw fantastels verhaal insturen. (Wacht, twee...2 weken? Ik moet opschieten). Ik denk dat je kunt zeggen dat ik nu serieus bezig ben met schrijven.
Ik ben ook met langere projecten bezig, waar ik waarschijnlijk hier en daar iets over kan zeggen. Nanowrimo is over iets meer dan die twee weken en ik heb er zin in! Ik ben nog druk aan het plotten daarvoor!

Het is ondertussen al laat, dus ik ga het hierbij laten, maar ik ben er morgen weer!