de criticus vs de muze

Een aantal dagen geleden las ik een blogpost op boekschrijven.nl over de twee stemmen in je hoofd als het op het creatieve proces aankomt.
Aan de ene kant heb je je creatieve stem die zegt dat je dit toch echt moet doen. Die zegt dat je dat boek moet schrijven.
Aan de andere kant heb je de logische stem, de criticus, die je vertelt dat het geen zin heeft. Die vraagt je dit nou echt de beste manier is om je tijd te besteden. Lees het artikel hier.
Wat later las ik een blogpost van Marcel van Driel, die daarin de zogenaamde 'Fraudepolitie' noemt (wat weer door een zangeres, Amanda Palmer, verzonnen is). De Fraudepolitie is de stem die bij je aankomt en je beschuldigd van het feit dat je eigenlijk niet weet waar je mee bezig bent. Het is misschien iets anders dan die criticus die zegt dat je gewoon niet eens moet beginnen, maar het komt dicht in de buurt - en zal waarschijnlijk door hetzelfde (stomme) stukje hersenen gestuurd geworden.
En dan is er ook nog de innerlijke criticus die je op al die taalfoutjes wijst terwijl je bezig bent, die vind dat elke zin perfect moet zijn voordat je doorgaat. Misschien is dat ook wel dezelfde stem, wie weet.

Ik denk dat het bestaan van die stem niet echt te ontkennen valt. Hij bestaat. Misschien neemt hij duizend vormen aan, maar hij bestaat. Wat de psychologie daarachter is? Ik zou het eerlijk gezegd niet precies weten, maar dat is ook niet zo heel erg belangrijk.

Wat ik me afvraag is waarom iemand ooit op het idee is gekomen om naar die pessimist te luisteren. Waarom luister ik ernaar?
Het probleem is is dat deze stem soms gelijk heeft. Soms moet ik mijn studie boven mijn schrijfwerk verkiezen (vrij vaak eigenlijk) omdat mijn studie me meer garantie geeft op inkomen later dan dat boek wat ik nog af moet maken.
Maar kijk uit dat je de stem niet teveel ruimte geeft. Want soms heeft de stem ook ongelijk. Goh, weet je niet waar je mee bezig bent in je boek? Dat hoeft ook helemaal niet! Denk je dat schrijvers zomaar uit het niets komen? Zomaar onder een rots vandaan? Nee. Zij hebben hard moeten werken en veel moeten oefenen. Jij ook. Ik ook. Voordat mijn boek af is zal ik nog een hoop moeten doen, dat is waar. Ik weet soms niet waar ik mee bezig ben, dat is ook waar. Maar dat betekend niet dat ik het daarom maar niet moet doen!

Ik zou luisteren naar die vervelende stem. Ik zou vriendelijk knikken en hier en daar misschien realiseren dat de stem gelijk heeft. Maar bij de meeste dingen moet je daarna gewoon je schouders ophalen.
Ga op zoek naar die andere stem. Ga op zoek naar je muze, die je vertelt dat je dat boek echt wel kunt schrijven. Die je vertelt dat het ok is om hier en daar te struikelen, dat het ok is om niet in één keer perfect te zijn, die je vertelt dat het ok is om zo af en toe je tijd te nemen voor dit project. Want dit is je droom en je hebt het recht om dat na te leven. Of is het misschien iets wat je ergens naast doet? Je hoeft geen bestseller te schrijven om jezelf schrijver te mogen noemen.
Want die muse heeft eigenlijk vaker gelijk dan die criticus, ze is alleen wat schuw en zal niet snel het voortouw nemen. Maar als je haar kunt vinden in jezelf en naar haar leert luisteren dan zul je daar een hoop aan hebben.

Genderrollen

Ik ben tegen enige vorm van opgelegde gendernormen en rollen. Hoe je geboren wordt heeft wat mij betreft geen invloed op wat je leuk hoort te vinden, het heeft geen invloed op wat je met je leven zou moeten doen.
Toch merk ik dat die rollen toch in mijn verhalen sluipen. Ik heb er zoveel over gelezen dat ik automatisch ideeën krijg over wat voor geslacht een karakter zou 'moeten' zijn.

Dus dit is wat ik doe. Als ik een karakter bedenk en het opschrijf dan vraag ik me af of ik zo'n type karakter al eens eerder heb gezien. Ik vraag me af welk geslacht het karakter had en ik ga er keihard tegen in. (Ik ben nou éénmaal wat tegendraads...)
In 'De Vlucht' haal ik helemaal iets raars uit, maar dat houd ik nog even stil.

Hoe dan ook. Soms werkt het toch niet. Soms wil een karakter gewoon een bepaald geslacht zijn. Dan heb ik weinig keus dan dat te accepteren.

Wat is het internet?

Het internet is een vreemde plaats.
Eigenlijk is 'plaats' niet een goed woord voor het internet. Het internet is meer een soort oceaan van kennis (juist dan wel onjuist) en wetenswaardigheden. Het is gevuld met dingen die je wilde weten, dingen die je niet wilde weten en dingen die je gewoon echt niet wilde weten en nu is er geen manier meer om het ooit te 'ontweten'.
Deze oceaan is zo groot dat je er misschien vanuit kunt gaan dat als je aan één kant iets doet, dat de andere kant niet weet waar je mee bezig bent.

Of...
Ok, wie weet wat 'de jurk' is?
Is ie wit-goud of blauw-zwart? Wie weet wat ik bedoel?
(Voor wie het niet (meer) weet: dit plaatje ging vandaag het internet over. Het héle internet. Ik lieg niet, dit heeft het nationale nieuws gehaald).

Ik denk dat die commotie morgen, anders overmorgen, weer over is, maar de vraag blijft.
Wat is het internet nou eigenlijk? Hoe kan het dat het één verdwijnt in de gigantische kolkende massa en het andere er aan alle kanten uitspringt?
Dát is trouwens wat ik echt interessant aan de jurk vind, die vraag. (Ik geloof dat de kleur nou al vastgesteld is...).

Wat is het internet?

Ik heb er werkelijk geen antwoord op. Daar ga ik nog wel een andere keer over filosoferen.

Wattpad, wat doe ík er mee?

Een tijdje terug heb ik een account genomen op een site die Wattpad heet. Het is een site waar je verhalen van jezelf op kunt posten en van anderen kunt lezen.
Als schrijver vind ik de site uiteraard interessant, interessant genoeg om in ieder geval mijn naam te registeren. Ik had hier toentertijd al een blogpost over getypt. Ik heb me toen afgevraagd wat ik er mee ga doen, of het voor mijn doel eigenlijk wel geschikt is.

Er kwam van het weekend een idee bij me op. Soms heb ik zin om super korte verhalen te typen, denk aan een pagina of... 2? 4? -- Denk aan een woord of duizend. Verhalen die eigenlijk te kort zijn om voor wedstrijden of publicatie te overwegen. (Ja, ik weet het, voor alles bestaat een uitzondering, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.)
Ik kan Wattpad dan prima gebruiken om die verhalen op te verzamelen.
De andere optie is uiteraard om ze hier op mijn blog tentoon te stellen, maar dan verdwijnen ze al snel in de massa. Ik heb dan het idee dat een site als Wattpad beter werkt om die verhalen te ordenen, of in ieder geval bij elkaar te houden.

Ok, dat klinkt voor mij best als een goed idee. Of het een geweldig idee is, is nog maar even de vraag - laat ik geen impulsbeslissingen maken.
Hier is de vraag waar ik echt mee zit op dit moment:
Wat doe ik met verhalen die ik leuk vind, maar niet leuk genoeg om veel meer aandacht aan te besteden?

Stel. Ik heb een idee dat ik wil uitwerken. Dat doe ik en maak er een verhaaltje van. Na een dag of wat kijk ik er nog een keer naar. Kan ik het dan al online zetten? Mijn verhalen zijn een visitekaartje voor mijn schrijfwerk. Wat gratis te lezen valt is een voorbeeld van wat ik nog meer schrijf.
Dan moet het eigenlijk wel echt goed zijn! Ik moet laten zien dat mijn uiteindelijke grote projecten het geld waard zijn.
Wat zijn de 'regels' waar ik me aan moet houden?
Ik zal het eens op een wakker moment in overweging nemen...

PHP: mijn uitslag

En dan nu een blog over mijn uitslag.
Ik werd 158e van 202.

Uit het commentaar bleek eigenlijk dat de belangrijkste clue van het verhaal niet was overgekomen, wat het einde dus ontzettend random maakt. Dat is jammer, maar ik zal er van moeten leren en dat moeten aanpassen.
Ik had van te voren al half bedacht dat mijn inzending -eigenlijk- niet heel erg geschikt was als kort verhaal. Er gebeurt eigenlijk teveel, wat daardoor ook een beetje willekeurig wordt.
Ik zal het verhaal ooit een keer helemaal herzien en mogelijk flink uitbreiden. Ik kan me ook herinneren dat ik moeite had om onder de 10k te blijven, dus ik hoop er een soort novelle van te kunnen maken uiteindelijk. We zullen zien, eerst maar eens al die andere dingen afmaken.
(Ik zit ook te springen om een nieuw verhaal te maken voor de 2015 wedstrijd - al heb ik nog geen idee waar dat over moet gaan...)

Mijn gevoelens over de uitslag zijn heel erg verdeeld. Dit is de tweede keer ooit dat ik serieus aan een wedstrijd mee deed, en de eerste keer de Paul Harland Prijs. Hoe hoog kon ik verwachten te komen? Maar verwachting en hoop zijn na een tijdje niet meer uit elkaar te houden. Ik was ook wel teleurgesteld. Hoe dan ook, volgende keer ga ik het beter doen!
(Een voordeel van zo laag eindigen is dat het halen van de phoenix-prijs mogelijk wordt :) Dus dat vind ik wel een mooi doel voor volgend jaar :) )

Een nieuwe inzending wil ik zeker op tijd af hebben, ik wil de tijd hebben om er goed naar te kunnen kijken én er tijd overheen te laten gaan. Maar eerst mijn andere twee projecten eens afronden!

Research: EHBO

plaatje via ehbo-site

Eén van de dingen waar ik me in verhalen, meestal films, het meeste aan kan ergeren is het niet juist verlenen - of uitbeelden - van medische hulp. Het valt eigenlijk niet op totdat je en vorm van EHBO hebt geleerd.
Ik heb zelf een EHBO-cursus genomen om te voorkomen dat ik ooit moedeloos moet toezien hoe iemand er ernstig aan toe is, zonder te weten wat ík moet doen - wat ik kan doen. En nu zie ik in alle films wat er fout gaat...

Iemand wordt neergeschoten en de mensen gaan er om heen staan en heel sip doen. Tenzij de persoon in kwestie het dient te overleven zie je niet vaak dat iemand de moeite neemt om druk op de wond uit te oefenen.
Steekwonden? Hoe vaak het mes in kwestie niet heel snel uit de wond getrokken wordt, waardoor het slachtoffer juist sneller doodbloed - Het is een beetje zonde.
Van grote hoogte gevallen? Laten we meteen aan hem gaan trekken en duwen om te zien of ie nog beweegt. Tja... dat je dan elke mogelijk botbreuk erger maakt...

Kijk, natuurlijk snap ik dat iemand die fouten maakt. Ik wist het immers ook niet voor de cursus. Maar als je het ziet in politieseries... Kunnen we er niet vanuit gaan dat agenten dit soort dingen zouden moeten weten?

En dan reanimatie... In films meestal uitgevoerd door mensen die zouden moeten weten hoe het werkt - lees: medisch personeel. Ik moet altijd een beetje huilen als ze de reanimatie niet goed doen.
VIND JE HET GEK DAT HIJ DOOD GAAT? JE DOET HET NIET GOED!!
Ja, hier kan ik een beetje boos over worden.

Bij deze dus een oproep aan iedereen die wat wil schrijven waar iemand gewond raakt. Zoek alsjeblief op hoe het moet. Ga eens op EHBO-cursus.
Wie weet kun je zelfs iemands leven redden. Fictief of echt...

social media

Hoe gebruik ik social media?
Ik moet zeggen dat ik nog een beetje zoekende ben.

Toen ik begon met bloggen heb ik al vrij snel met behulp van bloglovin de links naar twitter laten gaan. Handig om mijn schare volgers die ik daar had te wijzen op mijn blogposts. Op zich niet zo'n probleem, want twitter is daar wel een geschikt medium voor.
Toen nam ik een facebook pagina. En ik linkte fb en twitter aan elkaar, en vice versa. Het risico was dat berichten die ik poste heen en weer zouden gaan, met catastrofale gevolgen, maar dat viel gelukkig mee.

Het voordeel was dat al mijn blogposts nu meteen ook op facebook werden gedeeld. Het nadeel... dat al mij blogposts ook op fb werden gedeeld. Ook de blogposts waar ik niet zoveel aandacht aan heb besteed omdat het laat was. Of omdat ik gewoon even niets te vertellen had.
Verder vind ik twitter een sneller medium dan fb. Op twitter kan ik (persoonlijk) makkelijker zeggen dat ik thee ga pakken om te schrijven dan op facebook. Facebook posts moeten wat mij betreft wat meer inhoud hebben.
Deze regeling werkt dus prima voor iemand die veel tijd in alle blogposts stopt én twitter voor meer meaningfull stuff gebruikt. Niet voor mij.
Dus mijn twitter naar facebook link is weg.

Ik moet nu mijn blogposts handmatig delen, maar kan daardoor beter uitzoeken wat ik wel en niet op facebook zet.

Maar goed, hoe ik het gebruik?
Nou, twitter gebruik ik voor random opomerkingen. Facebook voor wat diepere stuff, die wel direct naar twitter wordt gegooid.
Ik gebruik beide media om over mezelf te vertellen, maar ook om mijn blog te promoten. Ik denk dat als ik daadwerkelijk iets ga uitgeven mijn gedrag weer eens drastisch om moet gaan. Dat zien we dan wel weer.

bestsellers vs bestreaders

Is een bestseller ook meteen een 'bestreader'?

Via Twitter kwam ik op het volgende artikel van de nrc.
Het artikel gaat over het feit dat bedrijven als kobo, amazon en apple met je mee kunnen kijken en je leesgedrag kunnen volgen. Eerlijk gezegd verbaasd me dat niet zo heel erg, ook al had ik er nog niet aan gedacht.
Maar daar wil ik het niet over hebben vandaag. Daar ga ik misschien later nog eens een blog over schrijven.

Nee, waar ik het vandaag over wilde hebben was getriggerd door de volgende zin in het artikel:

Pijnlijk zijn ze om te beginnen voor Donna Tartt. Uit de Kobo-gegevens, ingezien door Buzzfeed, blijkt dat veel lezers afhaakten bij het lezen van de meest recente roman van de Amerikaanse successchrijfster: Het Puttertje. Minder dan de helft van de mensen die Tartts Pulitzer Prize-winnende roman kochten, lazen het uit.

Ook dit vond ik niet heel verbazingwekkend. Ik vraag me al tijden af hoeveel bestsellers nou eigenlijk gelezen worden. En als ze dan gelezen worden, hoeveel mensen waarderen het dan?
Blijkbaar kan dat dus best tegenvallen.

Dan komt bij mij de vraag op: Is een bestseller een bestseller omdat het goed is, omdat mensen het graag lezen? Of omdat het goed gepromoot is? -> Persoonlijk zou ik op de tweede optie gokken.
Niet dat ik data heb om dat te ondersteunen. Het is meer een gevoel.
En als het dan ook daadwerkelijk een goed boek is. Kopen mensen het om te lezen of om te laten zien dat ze dat goede boek in hun boekenkast hebben? (Of omdat ze misschien 'ooit' nog van plan zijn om het te lezen?)

Ik weet wel dat ik bepaalde fantasyboeken, die al snel als 'genrefictie' worden afgedaan, al meerdere keren heb gelezen. Ik leen de boeken vaak uit en dan wordt het boek dus nog een keer gelezen.
Ik heb op zich geen interesse in literaire werken - dat heb ik op de middelbare school wel afgeleerd :( - dus ik ben misschien geen goede beoordelaar hiervaan. Maar ik blijf met de vraag spelen. Ik ben benieuwd of we met de big brother bedrijven als Kobo hier misschien ooit nog eens een overzicht van krijgen.

Kwantiteit vs. Kwaliteit

Moet je gaan voor kwaliteit of kwantiteit?

Na 5 dagelijkse posts over hoe mijn leven gaat tijdens Nano leek het me een keer tijd voor een wat algemene post over het schrijfproces. Omdat het november is leek dit onderwerp me heel geschikt.
Het is namelijk een vaak gebruikt argument tegen NanoWrimo: Als je zo erg gefocust bent op woorden woorden woorden, dan kun je geen kwaliteit neerpennen. Dus Nanowrimo is slecht voor je boek.

Hier ben ik het niet mee eens. Duidelijk, want ik doe mee met Nano. Maar ik kan ook uitleggen waarom.
Het eerste deel van die stelling vind ik al discutabel.

Als je zo gefocust bent op woorden, dan kun je geen kwaliteit neerpennen.

Het zou voor een aantal mensen best waar kunnen zijn en daar kom ik later op terug.

Voor veel mensen is het gewoon niet waar!
Er zijn schrijvers die jarenlang research doen en dan in één keer een boek neerpennen. Zeggen dat ze daarmee geen kwaliteit kunnen leveren is in mijn mening gewoon arrogant.

Maar, toegegeven, voor veel mensen is het wel gewoon waar. Ik ben één van die mensen. Wat ik aan het eind van deze maand heb geproduceerd is niet geschikt voor uitgave. Maar is het slecht? Natuurlijk niet!
Het punt wat deze kritische mensen namelijk vergeten voordat ze dit soort stellingen de wereld ingooien is: Ik ga wat ik deze maand schrijf niet direct opsturen naar een uitgeverij om uit te laten geven. Ik ben niet van plan om mijn manuscript naar een POD bedrijvje te mailen en het op de markt te brengen. Dat is (voor mij) ook niet het doel van NaNoWriMo.
Het doel is om dat boek op papier te krijgen.

Ik ben een perfectionist. Ik wil iets perfect hebben of ik geef het op. En dingen perfect krijgen is moeilijk. Een boek perfect krijgen... onmogelijk.
Er is altijd iets wat beter kan, er is altijd iets wat ik beter kan uitwerken, etc. Als ik mijn tijd neem om een goed boek neer te zetten dan komt er nooit wat op papier. NaNoWriMo dwingt me om mijn verhaal op papier te zetten. Ben ik er niet blij mee? Jammer dan! Zet het op papier!
En dat is de manier waarop ik aan het eind van november een verhaal heb. Het is niet perfect, het is niet een goed, maar het is iets. En 'iets' is oneindig meer dan wat ik anders zou hebben gehad, namelijk 'niets'.
Dit is een les die ik in 2010 heb geleerd, toen ik voor het eerst mee heb gedaan. Het is een les die ik daarna heb toegepast in vele aspecten van mijn leven.
Een verslag maken? Begin met typen.
Een kort verhaal maken voor een wedstrijd? Begin met typen.
Een blog beginnen? Begin. met. typen.
Niemand begint perfect en dat hoeft ook niet. Er is maar één manier waarop je het kunt leren en dat is het doen.

Dus als je mij vraagt wat ik belangrijker vind, kwantiteit of kwaliteit, dan is mijn antwoord:
Beide.
Als ik iets uitgeef dan wil ik iets kwalitatiefs op de markt brengen. Ik wil graag goede verslagen maken. Ik wil die wedstrijd winnen. Ik wil een blog maken die mensen willen lezen.
Maar hoe kan ik van mezelf verwachten dat ik kwaliteit lever zonder eerst kwantiteit geleverd te hebben?
Daarom ga ik deze maand voor woorden. Veel. Woorden.
In januari maak ik me wel weer zorgen over wat ik nou daadwerkelijk heb geschreven.

Dag 3: 8518

De eerste maandag van november. Het is herfstachtig weer buiten en het lijkt erop dat na het mooie weekend de natuur ook heeft begrepen dat het november is.
Het nadeel van maandagen is dat het werkdagen zijn. En op werkdagen heb ik studie en werk om me druk om te maken naast Nano.
'Maar Nano is deze maand gewoon even belangrijker,' kun je tegenwerken. Ik vrees echter dat het niet zo werkt. Ik zit in mijn 7e studiejaar en wil dat toch wel afronden. Ik heb o.a.. een huiswerkset dat af moet volgende week en ik heb een scriptie te maken. (BTW waarom wil mijn firefox spellingchecker 'huiswerkset' veranderen in 'huiswerkslet'? - wat trouwens best een interessante prompt is... maar dat is een ander verhaal.)
En wat werk betreft, ik kan het niet maken om dat niet naar behoren te doen.
Nee, Nanowrimo is niet iets wat je in plaats van die dingen moet doen. In plaats daarvan moet ik de tijd halen uit mijn vrije tijd.

Mijn Nano-mascotte

Daar is waar ik vaak op vast loop tijdens Nano, het gemis van vrije tijd. Gelukkig heb ik mijn buttondraak om me weer op pad te helpen. Ik moet me herinneren waarom ik dit ook alweer deed. Omdat ik een boek wil schrijven! Omdat als ik het nu niet doe, wanneer wel? Dat helpt me. De buttons op de draak herinneren me aan wanneer ik nog meer heb meegedaan en dat ik het al die keren heb gehaald. En nee, die verhalen zijn nog steeds niet af en al helemaal niet in een staat om uit te (laten) geven. Maar ik heb het gehaald. Ik heb de oefening gehad en ik weet dat ik elke keer beter wordt. Dit jaar ben ik nano ingegaan met een plot wat uit meer dan een idee en een paar karakters bestaat. Dus ik moet het dit jaar ook kunnen halen. Mijn extra doel om het boek af te krijgen in de maand is uiteraard een ander verhaal, ik heb nog geen ervaring daarin. Maar ik weet dat als ik er niet naar streef dat ik het sowieso niet ga redden. Dus ik ga ervoor.
Kijk. Ik heb mezelf weer gemotiveerd!

Ik heb nog wat geschreven voordat ik naar werk ging, zo'n 500 woorden. De rest was voor de avond.
Het is altijd een beetje frustrerend in november dat ik de verslagen die ik voor mijn werk maak niet bij mijn boek kan voegen... Dat zou me alweer een paar honderd woorden per verslag schelen... Maarja, dat voegt weinig toe aan mijn boek en zou dan een beetje zijn doel voorbij streven.
Ook mijn blogs kan ik om die reden niet toevoegen aan mijn word count, ook wel een beetje jammer....

Maar goed, na het avondeten was ik een tikkeltje... niet zozeer gedemotiveerd... Ik was gewoon heel snel afgeleid. Uiteindelijk was ik om 11 uur klaar met 1748 geschreven woorden vandaag.

Morgen moet ik vroeg aan de slag, want 's middags heb ik college en 's avonds moet ik naar EHBO. Ik wil niet daarna nog wat moeten typen, morgen ga ik op tijd naar bed!
Ok, dat zei ik gisteren ook... Laat ik dat dan maar snel gaan doen.

Dag 1: 5027

Ik ben begonnen met een kwartiertje typen voor ik naar bed ging. Ik kon het toch niet laten. Misschien dat ik volgend jaar een keer met de midnight wordwar kan meedoen?
Mijn score voor vannacht is alvast: 418 woorden. In 20 minuten, want ik was vergeten om de tijd in de gaten te houden.
Geen slechte score voor een begin vind ik.

Toen ik vanmorgen wakker werd zag ik op de Nano-site de badge voor 5000 woorden. Dit is blijkbaar iets nieuws dit jaar. Ik vatte direct het plan op om die 5000 te gaan halen vandaag. Toegegeven, een ambitieus plan.
Zeker aangezien ik ook nog een blog over de Leiden kickoff wilde schrijven.
Na een aantal minuten liep ik vast. Hoe reageert iemand in zo'n situatie? Ik kon het me niet goed bedenken. Ik ben uiteindelijk er een beetje snel overheen gegaan met de aantekening dat ik me daar nog druk om moest gaan maken.
Voor de lunch stond de teller op 1108, dus het ging wel lekker uiteindelijk. Maar met mijn 5000 doel moest ik nog een hoop doen.

En na de lunch kwam ik in een 'slump' terecht waar ik mezelf uit moest trekken. Dat is zo'n deel van je dag dat je je realiseert dat je al twee uur niets doet en je moeite hebt om jezelf weer aan het werk te zetten.
Toen ik er weer voor ging zitten kwam ik snel bij de 2361 uit. Toen was het weer tijd voor een pauze.

Des avonds heb ik nog een grote sprint getrokken. Om tien uur stond ik op de 3488. Om 10 uur heb ik mijn eerste wordwar van dit jaar gedaan. Van 10 tot kwart over 10, een kwartier. De score: 431 - wat me op een totaal bracht van: 3921
Eerder op die dag heb ik heel erg getwijfeld of ik de 5K zou halen vandaag, maar met iets meer dan 1000 te gaan, dacht ik eindelijk dat het me wel zou lukken. Ook al was het toen al half 11.
En ja hoor, om 10 voor half 12 ging ik door de 5000 door en ik eindig dag 1 met 5027 woorden.

Zoals ik eerder al beloofd had ging ik wat zeggen over dingen die ik voor nano (en schrijfaangelegenheden) nodig heb. Vandaag heb ik het plotblik.
Het idee voor het knutselwerkje van de NL kickoff dit jaar sprak me heel erg aan. Een doosje of blikje waar jij of anderen plotideeën in kon doen voor moeilijke tijden.
Ik vond de bekertjes op de kickoff zelf wat te klein en ik had een excuus nodig om een blik te kopen bij de flying tiger. Dus heb ik een mooi plotblik :)

Nu ga ik naar bed, morgen is weer een nieuwe dag en ik vraag me af of ik de 5000 weer opnieuw haal. Het is een mooie buffer, maar ik moet wel energie houden voor als maandag het studeerwerk weer begint...
Goedenacht iedereen!

Over aan het werk blijven en wegdromen

Ik dacht vanmorgen de dag te beginnnen met editen. Ik moest nog even boodschappen doen en toen had ik nog anderhalf uur om te editen. Tenminste... dat dacht ik. Ik realiseerde me al snel dat ik voor mijn werk nog een paar verslagen moest typen en dat koste me een uur.
Hoe? HOE? Het zou me 20 minuten moeten hebben gekost.

Daar raak ik wel aan één van de grotere problemen die je tijdens het schrijven kunt tegenkomen, of dat nou gaat om verhalen of verslagen... Ik laat me makkelijk afleiden. Ik heb geen uur over de verslagen gedaan, waarschijnlijk zit het dichter tegen die 20 minuten aan. Maar er zitten van die loze stukjes tussen de momenten dat ik daadwerkelijk aan het werk was.
Afleiding is stom.

Gelukkig ben ik nog even aan editen toegekomen, ook al werd ik daarbij ook snel afgeleid.
In dit geval komt dat echter ook omdat ik nooit zo goed weet hoe ik 'editen' moet aanpakken, zoals ik laatst al blogde.  Dus dat schoot ook al niet op.

Vanmiddag had ik college. En ik vond het saai. In plaats van in slaap vallen ben ik wat gaan nadenken over mijn plot voor Nano. En ik heb een hele hoop dingen kunnen bedenken en ik heb mezelf vragen kunnen stellen. Dat heb ik dan tenminste nog bereikt vandaag.

Een alias

Een aantal jaren terug, toen ik voor het eerst ging meedoen aan Nanowrimo had ik een 'screen name' nodig. Ik wilde niet mijn gebruikelijke internet identiteit gebruiken omdat ik die had gemaakt voor mensen die ik niet in het echt zou tegenkomen. Ik wilde niet mijn eigen naam gebruiken omdat ik die liever niet met iedereen wilde delen.
Ik heb geprobeerd om anagrammen van mijn echte naam te maken, maar dat leverde of geen mooie namen op, of de naam kwam al heel vaak voor op het internet en ik wilde iets unieks.

Dus deed ik wat ik normaal doe als ik namen nodig heb. Ik ga random letters achter elkaar zetten en kijk hoe het klinkt. Na een paar probeersels kwam ik op Likaiar uit, een naam die ik mooi vond klinken én die nog niet op het internet voorkwam. Of althans niet in serieuze context. Elk woord komt wel ergens voor.
Dus mijn keuze viel op Likaiar.

Nu ben ik een stuk serieuzer met schrijven dan toen. Ik heb meegedaan met schrijfwedstrijden en kom steeds verder met het afmaken van een boek. Tijd om mijn keuze van toen te heroverwegen.
Ik ben nog steeds blij met de naam. Mensen kennen me nu ook onder deze naam, dus veranderen wil ik niet. Maar ik heb wel een gebrek aan achternaam en dat is hier en daar lastig.
Op sommige plekken heb ik dat opgelost als L.I.K. Aiar, maar ik weet nog niet helemaal of ik daar blij mee ben. Het is een betere keuze dan een nieuwe achternaam verzinnen en erachter plakken.

Ik denk wel dat het nodig is om een achternaam te verzinnen. Los van websites die ervan uitgaan dat je er één hebt (op zich wel logisch), hoeveel mensen hebben er nou geen achternaam? Zelfs pseudoniemen hebben een achternaam. Eigenlijk kan ik me maar één auteur voor de geest halen zonder achternaam en dat is Multatuli...
Dus ja, ik moet die achternaam.
En aangezien L.I.K. Aiar het beste is waar ik het afgelopen jaar mee kwam zal dat 'm wel worden, tenzij er zich snel een betere kandidaat aandoet... Ik betwijfel het.

frisse lucht

Frisse lucht is geweldig! (Wat mijn eigen bescheiden mening is.)
Ik heb mezelf voorgenomen om elke dag buiten te komen. (Behalve op zondagen want dan mag ik -zou ik het willen- de hele dag in mijn bed blijven liggen.) Deze regel heb ik gemaakt om een aantal redenen.

Ik wordt persoonlijk wel blij van frisse lucht. Ik kan mijn gedachten op nul zetten en wat zuurstof binnenkrijgen. Het feit dat ik dan ook lichaamsbeweging krijg is een toegevoegde bonus.
Soms komt dit neer op een tripje naar de supermarkt, maar er zijn dagen dat ik toevallig niets bij de supermarkt nodig heb en dan ga ik gewoon een rondje fietsen. Ik geef mezelf in zo'n geval de volgende uitdaging mee: 'Let op.'
Ik heb namelijk de neiging om volledig in mijn hoofd te verdwijnen. Dit uit zich in mijn schrijfwerk als hele platte beschrijvingen en heel veel denkwerk van karakters. Want hoe kan ik mijn karakter om zich heen laten kijken als ik geen idee heb wat er te zien valt?

Zo ben ik vandaag de deur uitgegaan met het voornemen om zoveel mogelijk op te merken. Ik had mijn camera bij me om een aantal 'opmerkingen' vast te kunnen leggen, maar het grootste deel is onmogelijk.
Het weer was niet vast te leggen. Het was vandaag - nog steeds - miezerig weer. Je hebt het idee dat het net niet regent, maar als je een paar honderd meter gefietst hebt blijkt het water toch door je broek heen te komen. Van dat weer dat je je adem ziet zonder dat het daarvoor heel koud hoeft te zijn. De hele wereld lag achter een waas van kleine druppeltjes.
Het is duidelijk herfst, wat ook op de foto goed te zien is. De bomen kleuren al en de grond is bezaaid met blaadjes. Helaas worden de bladeren samen met de regen een soort 'mush', een effect wat ook bij de herfst hoort en zeker niet mijn favoriet is.

Ik was oorspronkelijk van plan om de toeristische route naar het winkelcentrum te nemen, maar ik bedacht me halverwege en ben het fietspad het park/bos in ingeslagen. Ik had dat nog nooit eerder gedaan en dat was best spannend. Op twee manieren.
Aan de ene kant was het spannend omdat ik geen idee had waar ik uit zou komen en hoe ik van daar uit het beste terug kon. Maar dat is niet heel erg eng omdat ik altijd weer terug kan waar ik vandaan kwam. Verder is de omgeving dusdanig bebouwt dat je altijd wel een aanknopingspunt kunt vinden.
Aan de andere kant was het spannend omdat ik geen idee had waar ik uit zou komen. Klinkt hetzelfde, maar de betekenis is anders. Ik had geen idee wat ik zou zien, wat ik zou ontdekken. Ik had geen spijt! Er was bos, er waren slootjes er waren bruggetjes etc

Ik heb een aantal foto's genomen, maar deze twee vond ik samen intrigrerend. De eerste is zonder flitser genomen, waardoor die qua kleur een realistisch beeld gaf. Op zich al een mooi beeld, naar mijn mening. Maar de tweede is met flitser genomen en daardoor (want mijn camera is in de war) een tint donkerder geworden. Ik vind hem zelf veel mysterieuzer. Alsof er elk moment iets uit het bos zou kunnen komen. En ik heb een waterdruppel gefotografeerd, wat een vreemd effect krijgt. Ik schrijf fantasy en halloween staat om de hoek - dat witte rondje zou zo een spook kunnen worden.
Ziedaar, de inspiratie rolt al. Dat is alvast één doel bereikt!

Toen ik thuiskwam was ik nat en koud. Maar dat geeft niet. Zonder dat zou het niet compleet zijn, de ervaring dan. Maar ik vond wel dat ik warme chocomel verdiend had!

het nut van een schrijfwedstrijd

Ik ben de afgelopen tijd hard bezig met mijn inzending voor de Fantastels schrijfwedstrijd. Ik vond dit een mooie gelegenheid om eens te bloggen over waarom je zou meedoen aan zo'n wedstrijd.

Om te winnen!
Oké, eerlijk is eerlijk - dit ís een uitstekende reden. Niet altijd geheel realistisch, maar men kan altijd hopen. En dat is dit jaar in ieder geval dé reden. Dit jaar zijn er voor mij betere redenen.
Oefening.
Dit is een belangrijk onderdeel. Als je meedoet aan een wedstrijd moet je iets in sturen en dat moet je dan eerst schrijven en editen. Dit klinkt een beetje als een open deur (en misschien is het dat ook wel), maar het is het belangrijkste wat je uit een willekeurige wedstrijd zult halen.
Feedback.
Hiervoor zul je de wedstrijden moeten uitzoeken, maar ze zijn er zeker. Fantastels doet dit bijvoorbeeld. Elk jurylid dat jouw verhaal leest schrijft een juryverslag met feedback. En van vorig jaar weet ik dat dat hele nuttige feedback is. Zo is de oefening die je krijgt bij dat verhaal extra nuttig, omdat je beter weet wat je beter had kunnen doen.

Ik heb vorige week voor mijn verjaardag het Handboek voor schrijvers (7e editie) gekregen. Het boek heeft een hoofdstuk over dit onderwerp en dat heb ik naar aanleiding van deze blogpost eens doorgelezen. Twee dingen die het vermelden waard zijn zijn:
Een doel.
Je hebt een reden om te schrijven en een deadline. Zo kun je het niet blijven uitstellen.
Stimulans.
Als je hoog geëindigd bent is dat geweldige motivatie om toch dat manuscript eens af te krijgen.

Het boek heeft meer goede punten, dus ik zou het sowieso eens inkijken als je de kans krijgt. Ik zal binnenkort wel een blog wijden aan schrijfboeken. Maar dat terzijde.

Mijn conclusie met betrekking tot het onderwerp is:
Ik zal schrijfwedstrijden blijven doen! tenminste... als mijn studie het toestaat wat betreft tijd...

'Realiteit'

Mijn blogpost van gisteren was een beetje zielig, dat geef ik toe. Ik was van plan om meer te schrijven dan 'ik doe aan bloglovin', maar ik zat midden in de voorbereidingen van een verjaardagsfeest (mijn eigen) en toen zat ik midden in het feest. Tja, dan lijkt een blogpost maken opeens niet meer zo belangrijk...

Voor mijn blog vandaag kijk ik naar de 'aftermath' van het feest en wil ik het graag hebben over realiteit. Of liever gezegd wil ik het hebben over hoe ik de 'realiteit' ervaar.
Gisteren toen ik de voorbereidingen trof was ik druk bezig met opruimen, boodschappen doen, mezelf afdrogen (wat een rotweer...). Des avonds was ik uiteraard druk bezig met de gastvrouw zijn, zorgen dat iedereen te eten en te drinken heeft en zorgen dat iedereen zich op zijn/haar gemak voelde.
Het voelde alsof ik in een andere wereld was beland, eentje waar het alledaagse leven niet bestond.
En toen ik vanmorgen weer wakker werd bevond ik me weer in het nu en hier.
Eenzelfde gevoel had ik zondag na de GFF. Toen ik in de trein uit Rijswijk zat stonden er nog verkleedde mensen in de trein, maar in Den Haag bleek de 'realiteit' me toch weer ingehaald te hebben.

Ik zet 'realiteit' bewust tussen aanhalingstekens, want als ik er beter over nadenk denk ik niet dat de GFF of mijn verjaardag niet echt waren. Het was wel anders.
Dat is waar ik als persoon én als schrijver eigenlijk wel in geïnteresseerd ben. Waarom voelt iets als 'terug in de realiteit komen' terwijl wat je eerder meemaakte echt gebeurd is? Waarom was dat andere dan geen realiteit?
Dat is het namelijk wel. Wat ik heb meegemaakt is echt, wat ik gevoeld heb is echt. De moeilijkheid, of uitdaging, is om dat gevoel vast te houden en weer terug op te kunnen wekken. En dat het liefst zonder weer opnieuw naar een fair te moeten, want dat duurt nog wel even én is niet geheel gratis. En ik schijn ook maar één keer per jaar jarig te zijn... *drat*

Mijn nieuwe mascotte.

Daar hebben ze dan 'herinneringen' voor uitgevonden. Gelukkig heb ik souvenirs en cadeaus gekregen waar ik prima herinneringen aan kan ophalen. Zoals bijvoorbeeld (respectievelijk) het horloge wat ik eergisteren deelde en mijn nieuwe mascotte die ik gisteren van één van mijn vrienden kreeg.
Hee, ik heb zelfs nog een stuk taart in de koelkast staan :)

Dus alhoewel mijn leven opeens weer bestaat uit studeren en opruimen en werk, als ik het nodig heb kan ik de herinneringen ophalen en me weer voelen alsof ik het meemaak. En daar kan ik dan weer inspiratie en motivatie uithalen.

Fairs en schrijvers

Gisteren op de GFF gekocht.

Het is maandag en het echte leven begint weer. Tijd om mijn blog weer naar het hoofdonderwerp te sturen.
Dat wás gisteravond wel de bedoeling, maar ik was niet super wakker meer.

De relevantie van een fair op mijn schrijven heeft een aantal kanten. Ten eerste wordt ik gelukkig van fairs en als ik gelukkig ben dan schrijf ik beter. Ook kan ik een hoop dingen zien en kopen waar ik inspiratie uit op kan halen (zoals het hoorloge).

Fairs hebben daarnaast nog een veel directer effect op mijn schrijven. Eén van de belangrijkste dingen die je moet doen om je schrijven te verbeteren is lezen. Op die manier kun je leren van anderen. Helaas is het aanbod oorspronkelijk Nederlandstalige fantasy in een reguliere boekhandel heel erg droevig. Fairs zijn een goede gelegenheid om even bij een uitgever langs te stappen en een leuk boek (of twee, of meer) uit te zoeken.
Ook krijg ik een beeld van welke uitgeverijen er op de markt zijn. Ik weet wat voor boeken ze uitgeven en zo kan ik alvast nadenken of mijn boek bij hen past.

In mindere mate kan ik ook alvast gaan netwerken. De uitgevers hebben mijn gezicht al een keer gezien en als ik vaker op fairs kom zullen ze me misschien gaan herkennen. Ik kan uitleggen wat voor manuscript ik zou hebben en waarom ik graag wil dat juist zij het uitgeven.
Natuurlijk moet het manuscript goed genoeg zijn en spelen er nog duizenden andere factoren mee. Maar ik hoop dat als een uitgever meer van mij weet dat het misschien ietsie makkelijker zal worden. Het zal in ieder geval niet schaden.

Ik ga in de eerste plaats naar een uitgeversstand om leuke boeken uit te zoeken. En dat deel is in ieder geval elke keer succesvol! Ik verheug me nu al op het leesplezier en de volgende fair die ik zal bezoeken.

de hel van het editen

Editen is eigenlijk verdomd lastig.
Ik weet wat ik moet veranderen, maar het lastige is hoe?

Ik zie het als een kaartenhuis. Ik kan zien welke kaarten lelijk zijn, de verkeerde kleur hebben ofzo, en die kaarten moeten vervangen. Maar als ik ze eruit haal om ze door iets mooiers te vervangen, of als ik ze verplaats omdat ze toch ergens anders horen - dan heb ik kans dat de hele boel instort.
En dan moet ik opnieuw beginnen.
Ik weet dat dat niet klopt. Een verhaal editen is niet zoals een kaartenhuis, om te beginnen al omdat je een 'save' optie hebt die je kan laten herstellen wat je hebt fout gedaan.
Maar op mij komt het over als dat kaartenhuis, dat ieder moment kan instorten. Dus ik kom er liever niet aan. En daarmee vorm ik mijn eigen barrières.

Ervaring, dat is wat ik nodig heb. Ik wou dat ik dat in een doosje kon kopen zodat ik 'poef' heb wat ik nodig heb. Maar helaas. Er is maar één manier om aan ervaring te komen. Doe het! (Dat was een bevel aan mijzelf.)
Opmerking voor opmerking ga ik af. Ik begin altijd met kijken. Alleen als ik meteen zie wat ik kan veranderen dan verander ik het. Anders sla ik hem over.
Volgende ronde, is het al overzichtelijker? Durf ik een moeilijke opmerking aan te pakken?
Derde ronde. Nou moet ik toch een sprong wagen.
Vierde ronde (en die ga ik krijgen, dat weet ik nu al). Ik moet de sprong wagen. Ik met het kaartenhuis schudden.
Is er een vijfde ronde? Een zesde. Wie weet. Maar één manier om erachter te komen. Al denk ik dat ik tegen die tijd de tel allang kwijt ben.

motivatie en tijd

Een nieuw blog beginnen geeft blijkbaar motivatie. Om ergens over te vertellen moet ik iets doen en dat ga ik dan ook doen, want ik vertel graag.

Dat betekend dat ik eindelijk allerlei opmerkingen in mijn verhaalfile heb gezet. Nu moet ik ze alleen nog verwerken. Ik geef toe, dat wordt lastiger.
Mijn tijdschema is wat strak, eigenlijk wil ik donderdag avond een 1e edit hebben gedaan. Ik vier mijn verjaardag op zaterdag en dan wil ik allerlei mensen laten proofreaden. En aangezien ik vrijdag de hele tijd bezig ben met voorbereiden moet ik dus donderdag die edit hebben gedaan.
Jammer dat ik ook nog een studie heb waar ik me mee bezig moet houden.

Gelukkig heb ik vanavond wel tijd gehad. Ik heb op woensdagavond 'write-in'. Dat houd in dat ik en een groep andere mensen om een tafel gaan zitten en gaan schrijven. Of afgeleid raken...
Om eerlijk te zijn ben ik nu een blog aan het typen in plaats van schrijven.

Hop, aan het werk!